De drie biggetjes en zo

Standard

Week twee van het schooljaar en we startten al met een eerste projectje. Vorig jaar kregen we van één van de ouders een grote doos vol gedroogd stro… en daar moesten we toch wat mee, dus kwamen de drie biggetjes nogal snel op de proppen (in eerste instantie dus om dat stro een beetje op te gebruiken, alhoewel dat nog een paar jaren zal duren! we worden verwend, wij van Wonderwoud!)

Enfin, het is ook een geweldig verhaal, met al dat blazen van die wolf en zo, en die biggen die maar huisjes knutselen en de ene al wat luier dan de andere, trouwens, de stevigheid van hun bouwwerken is daar het resultaat van.

We startten het project met het verkennen van de materialen: stro, hout en steen. In combinatie met wat speeldeeg gaf dat al erg leuke werkjes! En ondertussen ontdekten we dat je strohalmen in het deeg kan prikken, en dat ze plooibaar en makkelijk breekbaar zijn, waar de houtblokjes veel steviger waren en je daar hard op kan duwen om bvb een speeldeegsandwich te maken 😉 En die steentjes… tja, niet kapot te krijgen natuurlijk (en heerlijk decoratiemateriaal trouwens). Het ene voelt ook warm aan, en het andere koud (houd zo’n steen en zo’n stuk hout maar eens tegen je wang aan ….)

In de namiddag gingen we verder met testen en experimenten. We hebben de voorbije dagen heel wat afgeblazen.

Kan je met je adem een strohalm wegblazen? Of een pluimpje? Of een dikke kaars? Een blokje hout of een watje? En hoe zit dat met papier en karton?

Een ferme uitdaging voor onze kleuters, want op die leeftijd laat de blaastechniek nog wel eens te wensen over. Alhoewel… we hebben er bvb ook een trompettist tussen zitten (echt waar! dat Ketje speelt thuis slaginstrumenten en trompet en krijgt geluid uit een hoorn ). Je kon het meteen merken aan de manier waarop hij ging blazen: lippen tuiten, en een ongewoon groot volume lucht dat hij eruit perste, waardoor hij bijna alles wat we hem omver vroegen te blazen, onderuit kreeg.

De ene namiddag waren het losse voorwerpen, de volgende dag maakten we constructies om omver te blazen, en zo kwam er elke dag een nieuwe uitdaging.

We maakten ondertussen ook een modderbadje klaar, met biggen en varkens uit onze dierenbak.

Aan de grote schildertafel werd begonnen met het creëren van een sprookjestafereel.

We mengden samen onze kleuren, met geel, oranje, bruin en groen, en gingen nadien schilderen met stro en later ook met tandenborstels (kwestie van wat effect te krijgen 😉 )

En nadien kwamen er ook papieren strookjes bij, waarmee dan weer spontaan huisjes werden gelegd en gekleefd… heerlijk toch, die creativiteit!

Week 1 is intussen afgelopen. Op vrijdagnamiddag dramatiseerden we het verhaal buiten op de speelplaats! Na 9 dagen schooljaar… onvoorstelbaar eigenlijk. We vertelden het verhaal ook al eens met de kamishibai, en met het boek, maar de ideeën zijn nog lang niet op, we doen gewoon verder, en verslag volgt 😉

dat we goed gestart zijn…

Standard
dav

1 september… iedereen terug naar school na bijna een half jaar zonder ‘gewoon onderwijs’… heerlijk!

Onze kindjes waren er helemaal klaar voor, dat kon je zien. Met een grote glimlach de klas in, toch zij die hier al eerder waren en ook in juni enkele weken op school zaten. Voor de anderen was het, ondanks de wendag eind augustus, een beetje overweldigend, want plots realiteit: mama of papa gingen weg… ‘hoe? weg??? blijf je niet hier? wat moet ik dan de hele dag? en kom je wel terug? hoe moet ik dat nu zeker weten? en wie is dat hier allemaal? en wat als ik honger of dorst heb of naar toilet moet? aan wie moet ik iets vragen, of zeggen? ‘

Het leven van een peuter die voor het eerst naar school gaat… niet zo vanzelfsprekend als iedereen maar denkt of zou willen…

Maar toch liep het de afgelopen week verbazend vlot in ons Wonderwoud.

Van dinsdag werd het woensdag, met Tiktak en yoga en op donderdag trokken we naar het park om fruit te eten om op vrijdag voor het eerst te gaan turnen… Van het ene avontuur in het andere dus…

Opvallend trouwens hoe goed iedereen al bezig was na enkele dagen… rust in de klas gepaard met intense activiteit… mooi om te zien en om elke dag mee te maken!

De eerste schilderwerken ontstonden ook, we versierden de nieuwe Wonderdoos samen met knip- en plakwerk, en op donderdag kwam de klei ook uit de kast.

Oh ja, en aan onze loose parts tafel, werd al druk geëxperimenteerd met allerlei materiaal…

dav

Dus ja, wij gingen goed van start!

En wat volgt? Ken je deze?

dav

Ons eerste projectje dus 😉

Liefs,

Wonderwoud

Wonderwoud gaat weer open…

Standard

WhatsApp Image 2020-08-28 at 08.00.26 (1)Nog 4 keer slapen en ons klasje zit weer vol leven… 23 peuters en jonge kleuters om te starten.

De virussen zijn de wereld nog niet uit, en dat maakt alles wat ingewikkelder (vind ik persoonlijk)… wat mag wel? wat mag niet? hoe kunnen we dit of dat?

Maar het meest fijne is dat ouders opnieuw ons klasje binnen mogen (met mondmaskers en afstand van de juffen en een ‘looplijn’ (onzichtbaar) van binnen naar buiten, maar kijk, we kunnen hen weer in de klas ontvangen, die Ketjes van ons en hun mama’s en papa’s. Hoera!

Al de rest komt ook wel goed ❤

WhatsApp Image 2020-08-28 at 08.00.27

‘Bubbels’… ik hou niet van dat woord…

Standard

 

Pinksterzondag. Midden in een lang weekend voor de school weer opengaat. Bubbels. Het is zo’n ‘gewoon’ woord geworden. Ik hou er niet van. Van dat woord. Het houdt een werkelijkheid in die ik liefst zo snel mogelijk zie veranderen naar veilig en vertrouwd.

De voorbije weken waren intens. Zeer intens. Heftig vaak ook. Preteaching aan kleuters van 2,5 en 3 jaar oud… niet vanzelfsprekend. De ouders en grotere broers en zussen hebben fantastisch meegeholpen. Zonder hen was het niet gelukt onze Ketjes te bereiken en aan het spelen, werken, knutselen, … te zetten. We kregen heel wat foto’s en filmpjes toegestuurd, van ‘goed bezige’ kinderen. Bijna iedereen van de klas. Geweldig! De berichten staken elkaar soms aan, dat kon je merken. Iedereen wilde wel iets laten zien van wat er thuis gebeurde met het materiaal dat we elke week ter beschikking stelden, of hoe de filmpjes werden bekeken. We ontdekten een hoop creativiteit bij ouders en kinderen. Zalig.

98184224_567535470819014_3848033987020718080_n

Over twee dagen gaat onze ‘bubbel’ open. Hopen dat we met onze bubbel niet in een andere bubbel terechtkomen. En dat de kinderen in onze bubbel het fijn vinden om met hun vriendjes samen te zijn. En dat ze begrijpen dat ze hun grotere zus of broer uit een andere bubbel niet mogen knuffelen op school, of tegenkomen, of mee spelen.

Bubbels. Nee, ik hou echt niet van dat woord. Het klinkt een beetje alsof men de werkelijkheid wat wil verzachten of verdoezelen door zo’n halfslachtig woord te installeren dat eigenlijk alleen maar geldt voor cava en aanverwanten. Maar ik heb ook niet zo dadelijk een alternatief.

In elk geval… we gaan er nog even flink tegenaan. De meeste kindjes komen terug naar de klas, vertelden de ouders ons. Tof! Allemaal even enthousiast (hopen we toch 😉 ). Ik las een paar dagen geleden een reactie van een kleuterjuf die zich afvroeg of de kinderen haar nog zouden herkennen… een vraag die niet bij me opkomt. We hebben zoveel filmpjes gemaakt dat kinderen ons elke dag in hun huiskamer konden zien. Alsof we al die tijd samen waren, ondanks de fysieke afstand.

Ons plan? Knuffelen. En spelen. En schilderen. En tekenen. En voorlezen. En knuffelen. En spelen. En schilderen. En tekenen. En bouwen. En puzzelen. En voorlezen. En knuffelen. En elke dag een dag. En al de rest zien we wel.

‘… viel onze school stil…’

Standard

beukenhouten-kleuter-peuter

22 maart 2017. ‘Een jaar geleden viel onze school stil. Poorten op slot. Ongeruste ouders aan de telefoon. Openbaar vervoer plat. Onduidelijkheid of we naar huis geraakten. Ongeloof sloeg om in angst, wanhoop en verdriet. Richtlijnen voor de speeltijd. Crisisberaad onder de middag. Alle ouders opbellen: om 16u sloot de school. Lijsten om af te vinken wie vertrok. Soldaten op straat.
En toch verliep de dag rustig. We stonden er als team. We zorgden voor elkaar. Wie plots de tranen in de ogen kreeg, werd binnen gestuurd om een glas water of een kop koffie. Een groot gevoel van verbondenheid.’

22 maart 2020. Een week geleden hielden we crisisberaad. Want plots werden op vrijdag de deuren van de school gesloten, niemand mocht nog binnen of buiten, lijsten werden gemaakt en namen afgevinkt van wie vertrok naar huis. Geen soldaten op straat, of toch niet meer dan anders. Geen overvliegende helikopters. Dat niet. Op maandag kwamen we samen met alle collega’s. Crisisberaad dus. Een dikke meter afstand tussen onze stoelen en met een dikke trui aan want gelukkig scheen de zon, want we vergaderden buiten op de speelplaats. Afspraken… wie kan voor de opvang instaan? Hoeveel kinderen verwachten we eigenlijk? Wie kan er morgen zijn? Hoe doen we het vandaag met de leerlingen? En wat moet er allemaal gebeuren? Online lesgeven… een nieuwe website voor kleuters en lagere schoolklassen… collega’s die in het weekend (of nog eerder) een plan hadden opgemaakt hoe ze hun leerlingen zouden kunnen helpen. Het bruiste van ideeën. Ik kon het zelf allemaal niet goed volgen, mijn hoofd zat nog vol van datgene waar we plots mee geconfronteerd waren: een onzichtbare aanval, deze keer, waarvan niemand wist waar hij precies zat. Bevreemdend. Bevreemdend ook om in een lege school te zitten. Bevreemdend om bij elke deurknop te denken ‘zou ik dat hier wel vastnemen?’ En ontelbaar keren handen wassen.

Maar de verbondenheid was en is vergelijkbaar met drie, vier jaar geleden. Dat hebben de videochats van de afgelopen dagen bewezen. Iedereen stipt op tijd voor zijn computer thuis en delen hoe het gaat, eerst en vooral. En dan ideeën en werk verdelen. En WhatsAppen. Veel. En vaak. Ook al hebben we afgesproken om dat in het weekend niet te doen… ik vond gisteren een leuk boek bij het opruimen van een kast en kon het niet laten dat even te melden… Maar niemand die dat erg vindt.
Trouwens, op vrijdagochtend zaten we allemaal om 9u klaar voor de Mèt, virtueel deze keer, maar net zoals elke week op school in het echt.

Onze website vult zich redelijk vlot en ik heb ondertussen de smaak te pakken gekregen om ‘Tiktakfilmpjes’ en yogatussendoortjes op te nemen en te delen. Het heeft dus ook iets positiefs.
En hoe groot de afstand ook is, we voelen toch dat ouders en kinderen in contact blijven. Berichtjes en filmpjes, een mailtje, foto’s,… En iedereen stiekem jaloers op de jarige kinderen en Juf die verwend werden met boodschappen en liedjes op de website, omdat een verjaardag vieren in zo’n vreemde tijd toch wel heel bijzonder is… 😉

Liefs. Voor iedereen.
Kris

Boodschap van ‘algemeen nut’ ;-) … over vertragen en verstillen.

Standard
Iemand reageerde op het stukje over ‘hsp en in de klas staan’. Iemand die de sprong wou wagen naar ‘kleuterjuf worden’, in de wetenschap dat ze hoogsensitief is. En of ik misschien wat woorden had voor haar, en even mee wilde denken over hoe en wat en zo.
Met plezier, denk ik dan, ik mailde haar intussen maar dacht: ‘eigenlijk is dit best wel een boodschap van algemeen nut’.
Niemand hoeft akkoord te gaan. Niemand hoeft te ‘begrijpen’. Het is maar wat ik zelf op dit moment, in ziekteverlof zijnde, opmerk bij mezelf, en niet onbelangrijk: ‘leer over mijzelf’.
Ik ben een chronisch slechte slaper. Al jaren. Misschien al zolang ik het me kan herinneren.
Ik krijg heel vaak de reactie ‘hoe vroeg was je nu weer op?’ en ‘jouw mails komen aan om 5u ‘s morgens!’
Het klopt ook wel. Ik ben een heel vroege vogel. Lang slapen of uitslapen is er nooit bij. Ik word ‘s nachts heel vaak wakker van pijn in mijn buik, ook al zolang ik het me kan herinneren.
Ik weet het ondertussen wel van mezelf: ik moet heel veel verwerken ‘s avonds, na een school- of een gewone dag.
Het duurt uren eer ik in slaap geraak en lig vaak wakker van wat er overdag gebeurd is, met kinderen in de klas, op school, maar evengoed van iets wat ik overdag heb gehoord, de reactie van een ander,… of omdat ik hier of daar geluid hoor of een onbekend licht van buiten zie schijnen, een hond die blaft in de buurt, …. en van het minste ben ik klaarwakker.
Ik werk in Sint-Jans-Molenbeek, dat weten lezers hier intussen wel, en dat is best een heftige intense omgeving. Een trein ‘s ochtends overvol mensen, de piepende signalen van de metro, deuren die met veel lawaai open en dichtslaan, het geluid van huilende kinderen, of iemand die staat te roepen, de drukte van de markt waar ik ‘s ochtends doorheen stap, sirenes doorheen de dag, het artificiële licht in de lokalen, de akoestiek in de eetzaal,… Als ik er zo bij stilsta, is het wel een heleboel ‘prikkels’ op een hoop.
Maar ik werk al als kleuterjuf sinds 1982, dus zal er wel genoeg zijn wat me in die job houdt. En in Molenbeek 😉
Er bestaat voor mij geen mooier werk als wat ik doe. Tussen de kinderen zitten, letterlijk, met gezellig gewoel en gespeel rondom mij, en kijken naar hoe boeiend dat toch allemaal is. Overal gebeurt wel iets en al die kleine mannen dagen mijn creativiteit voortdurend uit. Samen prutsen, knoeien, lijmen, tekenen, schilderen, buizen bij elkaar binden, met planken een glijbaan maken, ladders opkruipen, zingen en tiktak spelen, onnozel doen en lachen en knuffelen,…
Jaja, er moeten nog heel veel andere dingen op een dag. Er zijn ook ouders die te woord gestaan worden, er zijn werkgroepen en vergaderingen, toezichten, feesten, overlegmomenten, nieuwe kindjes die moeten opgevangen worden en dat is lang niet altijd zo vanzelfsprekend, wenmomenten en huisbezoeken, voor- en naschoolse contacten met ouders,…. er is heel veel naast die klas.
Maar zoals hierboven staat doe ik dit werk nu bijna 36 jaar en ben ik het nog lang niet moe.
Alleen vraagt het wel tot bijna het uiterste van mijzelf.
Dat ik zo slecht slaap, doet er geen goed aan. Het is ook de reden dat ik op dit moment een tijdlang in ziekteverlof ben.
Maar ik heb ondertussen al wel een en ander geleerd.
Namelijk hoe belangrijk het is dat ik ruimte en tijd moet hebben naast dat werk om bij te tanken, om voor mezelf te zorgen vooral. Eten, slapen, ik doe veel yoga en ademsessies, ik mediteer en doe yoga nidra ‘s avonds, dus eigenlijk staat vanaf ik thuiskom tot ik ga slapen, mijn avond in het teken van ‘wat heeft mijn lijf en geest nodig om tot rust te komen en alles te verwerken zodat ik een goeie nacht heb?’
En nu ik even thuis ben, staat mijn hele dag in het teken van een goeie nachtrust. (Vermoeiend soms 😉 ).
En dat is iets waar ik altijd rekening mee (zal) moet(en) houden. Dat ik niet nog veel dingen kan gaan doen, dat ik vooral heel goed de tijd moet nemen om te zorgen voor die rust. Iets waar niet-hsp-ers misschien veel minder mee bezig zijn (alhoewel …  het schrijnende aantal burnouts tegenwoordig…).
Bovendien hoor ik op oudercontacten erg vaak dat kinderen op die jonge leeftijd toch wel veel nachtmerries hebben, niet goed slapen, ‘s nachts bij de ouders in bed kruipen of wat lopen te wandelen door het huis,… en als ik daar nu zo bij stilsta is daar misschien wel een reden voor: (te) veel kinderen in een klas en dus vaak veel rumoer, veel kinderen op de speelplaats, in een eetzaal allemaal samen, …
Maar toch… daar pleit ik voor: ervoor durven gaan om alles een tandje trager te doen lopen. Op het ritme van de kinderen en niet andersom. Veiligheid, rust en geborgenheid. Luisteren. Tijd om te luisteren en te kijken. Het is de enige weg om werkelijk te ‘zien en te horen’ wat er gebeurt in de klas en met kinderen. In hun beleving.
Er wordt zoveel over meditatie en mindfulness geschreven tegenwoordig, en dat is prachtig, maar het zou zover niet moeten hoeven komen. Er zou gewoon meer tijd moeten kunnen zijn. Vertraag-tijd. Verstil-tijd.
Tijd maken om te luisteren en te kijken. Tussen de kleuters kunnen gaan zitten en kijken. En hier en daar een interventie doen als het nodig is. Verstillen en vertragen.
Ik denk dat de hele wereld daar beter van kan worden.
(Maar nogmaals… niemand hoeft akkoord te gaan, het is mijn persoonlijke mening).
Om Shanti.

‘Help, ik stik’

Standard

Vorig schooljaar kwam er aan onze school, net als aan andere scholen en gebouwen, een luchtkwaliteitsmeter te hangen. Een maand later werd die verwijderd en nog een tijdje later kwam het grote Luchtkwaliteitsrapport… met heel slechte resultaten! De luchtkwaliteit in en rondom de school bleek abominabel te zijn. Nochtans is de straat tijdens de schooluren afgesloten voor het verkeer, maar toch… we ‘wonen’ in een zeer drukke stadsbuurt en dat laat zich voelen. Fijn stof alom, onze kinderen krijgen dag en nacht zeer slechte lucht binnen.

Dus gingen ouders zich organiseren en werd er elke vrijdagochtend – in heelwat scholen, ook buiten Brussel – gedemonstreerd. Steeds meer ouders en kinderen namen deel, en er werd geen vrijdag overgeslagen. Af en toe kwamen er kinderen op onze wekelijkse samenkomst op vrijdagochtend, De Mèt, uitleggen waarom ze mee met mama en papa aan de schoolpoort stonden. En ze hielden mee auto’s tegen die toch de straat inglipten, deelden stickers uit, maakten krijttekeningen op de rijweg,… Ze wisten maar al te goed waarom er zoveel actie werd gedaan.

Na twee maanden zomervakantie werden de protestacties opnieuw opgestart aan de schoolpoort. En er werd een grote demonstratie gepland op vrijdag 21 september. Een 9-tal scholen engageerden zich om mee te betogen op het Gemeenteplein in Sint-Jans-Molenbeek.

Die ochtend werden er in onze klas pancartes geschilderd. Ouders zetten samen met hun kinderen slogans op grote kartonnen borden. 42189843_166314690941096_50953688113479680_o

Die dag kwamen we met enkele honderden kinderen uit scholen in Molenbeek samen om eerst te picknicken en nadien ons protestlied ‘Oh Schone Lucht’ te zingen.

Die kleine ukkepukken van Wonderwoud waren superfier dat ze mee mochten demonstreren. Want ze willen ook propere schone lucht in kunnen ademen en niet ziek worden.

Oh Schone Lucht

dat willen wij

want wij vergassen in de klassen

maak onze straat nu autovrij!

 

Natuur in de klas

Standard

IMG_20180920_111707

Juf heeft in haar Tovertuin thuis een hele kruidenberg staan. Vol oregano, rozemarijn, tijm, currykruid, munt en citroenkruid, salie,tijm en basilicum, komkommerkruid, citroentijm, bonekruid, laurier en lavendel,… Veel voor de bijtjes en vlinders in de zomer, veel om zelf vers te gebruiken bij het koken, veel om in de herfst te drogen zodat er altijd eigen kruiden in huis zijn, en dan is er nog veel overschot om mee te brengen naar de klas. Een grote zak vol groen, heerlijk geurend.

Een paar grote bakken met schaartjes erbij. Er werd geknipt en geroken en geroken en geknipt. Gezichtjes vol verbazing als ze merkten dat dat ècht wel lukt, plantjes knippen. En ondertussen begon de hele klas te geuren, tot buiten op de gang… heerlijk!

Die oude boomstronk staat ook nog altijd in de klas en we zetten hem in een schotel, in heel veel klei. Iedereen (of toch bijna) kwam meehelpen, met stukjes klei, zodat de stronk rechtop bleef staan. En dan was het even uitzoeken, hoe we met klei takjes en blaadjes aan de stronk vast konden maken. De kleuters probeerden het zelf allemaal uit, en de Juffen zagen de boom steeds groener worden.

 

Een zonnebloem, een blad van rabarber,… alles kreeg een plekje. Maar nog niet uitgespeeld met de klei natuurlijk. Dus maakten we een paar grote schotels klaar, waarin verder gewerkt kon worden.

 

 

De boomstronk krijgt een plekje in de kring. Hij wordt onze seizoensboom. Beetje herfstig nu. Nog wat kabouters en elfjes erbij, een eekhoorntje heeft al een plekje gevonden. De schotels werden vrijdagavond ingepakt in vochtige doeken, zodat we morgen weer aan de slag kunnen gaan. Deze keer gaan we op zoek in de schooltuin, naar blaadjes en zaadjes. En die grote rabarber die er staat… die willen we wel eens proeven!

Terugblik op een eerste week teamteaching

Standard

Met twee juffen in de klas. We keken er naar uit. Soms met een bang hart of wat twijfels. Heel vaak met veel verwachtingen. Nu en dan een hoop vragen. En af en toe ook wel eens ‘gaat dat wel werken? en wat als…?’ Lachend zeggen we dan tegen elkaar ‘hoe gaan we dat doen als we scheiden?’ Maar doorgaans moet een mens gewoon beginnen met iets nieuws en alles een beetje tijd geven. Een goede doordachte structuur, een idee van ‘hoe willen we het’ en open staan om dat bij te sturen en te veranderen, om te draaien en te keren tot het weer goed zit.

 

Ze lijken in ieder geval content, blij, tevreden, op hun gemak, onze Wondertjes. Genieten van samenmomentjes en van alleenspelen, van rust en actie. En van het aanbod van de Juffen. Leuk, want ieder neemt een deeltje voor zich en dus is er een grotere rijkdom en invulling voor de kleuters. Zo voelt het toch in elk geval. Ze kwamen al deftig aan hun trekken de afgelopen week.

 

Goed gestart, denken we dan, als we dat allemaal zo eens overschouwen.

En maandag starten we opnieuw met ons Gouden Plan: elke week een leuke wandeling door de buurt. Hoera!

WonderWoud

Standard

We dachten er al een heel jaar, en zelfs langer, over na: om te gaan co-teachen juf Sofie en ondergetekende. Het Drakenklasje en het Toverklasje hadden enkele fijne jaren, maar de organisatie van de school en de infrastructuur laten het nu toe om van die twee aparte klasjes één mooie grote klas te maken, bestaande uit twee lokalen met een tussendeur.

Op dit moment wordt er hard gepoetst, want er volgt een hele verhuis.

We maken immers van onze twee lokalen één grote kleuterklas, met in elk lokaal een beperkt aantal hoeken, die heel ruim zullen zijn. Een rust- en snoezelhoek, een grote bouwhoek, een tekenhoek, een knutsel-schildershoek, een reuzepoppenhoek, een spelletjes- en puzzelplek. En tussenin nog ruimte genoeg om experimenteerbakken en -tafels te zetten.

Omdat we een nieuwe klas maken, zochten we ook een nieuwe naam. Daar braken we onze hersenen wat over. We vertaalden Toveren en Draken zelfs in het Latijn, maar daar kwamen enkel tongverstuikende woorden uit. En de twee namen samensmelten, gaf ook geen ‘wow’-gevoel. Dus zochten we wat verder en kwamen uiteindelijk uit bij het feit dat elk kind een klein/groot wonder is, en daar konden we wat mee. Onze twee klassen van de oudste kleuters zijn ‘bossen’ 😉 Molenbos en Kabouterbos. Wonderbos zou het dus worden. Tot Juf ergens het woord ‘Woud’ tegenkwam en de magie eraf voelde spatten…

Want immers, in een WonderWoud kan niemand zeggen dat we door de bomen het bos niet meer zien als het even een zware dag wordt 😉

En bovendien zijn mama’s en papa’s nu WonderWouders, met Wondertjes van de dag, een Wonderdoos (vroeger was dat de doos van Kwakkwak, als afsluiter van de dag), en hopelijk veel verWOnderde blikken als we in augustus onze klasdeuren openzetten en veel dagen vol verWOndering.

We gaan ervoor.

Juf