WonderWoud

Standard

We dachten er al een heel jaar, en zelfs langer, over na: om te gaan co-teachen juf Sofie en ondergetekende. Het Drakenklasje en het Toverklasje hadden enkele fijne jaren, maar de organisatie van de school en de infrastructuur laten het nu toe om van die twee aparte klasjes één mooie grote klas te maken, bestaande uit twee lokalen met een tussendeur.

Op dit moment wordt er hard gepoetst, want er volgt een hele verhuis.

We maken immers van onze twee lokalen één grote kleuterklas, met in elk lokaal een beperkt aantal hoeken, die heel ruim zullen zijn. Een rust- en snoezelhoek, een grote bouwhoek, een tekenhoek, een knutsel-schildershoek, een reuzepoppenhoek, een spelletjes- en puzzelplek. En tussenin nog ruimte genoeg om experimenteerbakken en -tafels te zetten.

Omdat we een nieuwe klas maken, zochten we ook een nieuwe naam. Daar braken we onze hersenen wat over. We vertaalden Toveren en Draken zelfs in het Latijn, maar daar kwamen enkel tongverstuikende woorden uit. En de twee namen samensmelten, gaf ook geen ‘wow’-gevoel. Dus zochten we wat verder en kwamen uiteindelijk uit bij het feit dat elk kind een klein/groot wonder is, en daar konden we wat mee. Onze twee klassen van de oudste kleuters zijn ‘bossen’ 😉 Molenbos en Kabouterbos. Wonderbos zou het dus worden. Tot Juf ergens het woord ‘Woud’ tegenkwam en de magie eraf voelde spatten…

Want immers, in een WonderWoud kan niemand zeggen dat we door de bomen het bos niet meer zien als het even een zware dag wordt 😉

En bovendien zijn mama’s en papa’s nu WonderWouders, met Wondertjes van de dag, een Wonderdoos (vroeger was dat de doos van Kwakkwak, als afsluiter van de dag), en hopelijk veel verWOnderde blikken als we in augustus onze klasdeuren openzetten en veel dagen vol verWOndering.

We gaan ervoor.

Juf

Een hele maand… overal geluid!

Standard

De hele maand maart maakten we geluid. Geen lawaai, maar wel muziek en geluid. We creëerden overal partituren mee, met fruit, keukenmateriaal, stippen en kleuren, lijnen, stukjes papieren, prenten van auto’s en vliegtuigen en lichaamsdelen,… We speelden spelletjes à volonté, allemaal met geluid. Thuis werd er mee geëxperimenteerd, hoorde Juf. Niet altijd even leuk voor broers of zussen, maar tja… 🙂 😉

We ontdekten ontzettend veel! Dat een rits een geluid maakt, een koekendoos anders klinkt dan een bananendoos, dat je kan klapperen met je tanden, dat je geluid hoort in je hoofd als je met je vingers op je schedel tokkelt, dat je djembé kan spelen op een bobijntje in de klas, dat knikkers ‘rikketikketik’ doen, dat je kan fluitspelen op een vogeltje met water in, dat een toren die valt ook geluid maakt, dat je zelfs met een krijtje geluid kan maken als je tekent, … het hield niet op, die ontdekkingsreis.

Juf maakte een impressie, in onderstaand filmpje. Een doorloopje van dag 1 tot de laatste dag voor de paasvakantie.

 

Een heel fijn verlof en tot binnenkort! Dan hebben we het samen over krokodillen, flamingo’s en als het nog even kan: Matisse…

07-matisse-cut-outs-jazz.w529.h352

Geen troep op de stoep!

Standard

Liefste iedereen,

wij zijn schattige kleine kleutertjes. Dat weten we 🙂 En we gaan elke week op stap. We wandelen dan door de buurt, elke keer weer anders, vaak met een opdracht of een spelletje.

Nu zijn ze aan het werk vlakbij de school. Het park wordt vernieuwd. Leuk… horen we iedereen denken. Dat is ook zo.

Maar Juf komt elke dag met de trein en de metro naar de school en enkele weken geleden lag er op de stoep een oude fiets, zomaar te liggen, vlakbij die hekken van de bouwvakkers. En de dag nadien lag er een zetel bij. Een kast. Een frigo. Een paar planken van een bed. Een witte vuilniszak. En nog een paar. En elke dag iets meer. Nu ligt de hele stoep vol, met een grote berg rommel, precies waar wij heel vaak voorbij komen. We kunnen nog amper door.

 

De berg is veel groter dan wij met onze kindjes samen zijn… zooo jammer toch!

We zijn het stilaan een beetje beu, want er wordt niets aan gedaan, en niemand zegt er iets over blijkbaar. We begrijpen dat eigenlijk niet goed.

En daarom gingen we maandag onze stem eens laten horen!

In de klas maakten we grote plakkaten, nog voor de wandeling ‘s ochtends.

Toen alles zo ongeveer droog was, maakten we ons klaar voor onze tocht naar ‘de vuilnisbelt’. Jassen aan, mutsen en sjaals, want het was heel erg koud. Maar niets houdt ons dan tegen, natuurlijk! Hannae van Juf Els was ook mee en droog alle borden, iedereen nog een mooi fluohesje aan en we konden vertrekken.

Maar eerst oefenden we even onze kreet: ‘wij willen…. geen rommel!’ ‘wij willen…. geen rommel’. Simpel en kort maar daadkrachtig.

We wandelden de school uit, de kleuters wezen de weg want ze wisten maar al te goed waar we naartoe moesten. En we waren het hoekje nog niet om of we struikelden al bijna over een grote houten plank die ooit de achterkant van een bed was geweest 😦 … pfff… nog meer rommel!

De grote hoop met vuilnis bleek nog aangegroeid ondertussen trouwens! En toen we er dicht bij stonden, was hij veel groter dan wij met ons groepje samen…

We maakten ons klaar, de geschilderde borden in de aanslag, iedereen een goed plekje en in het hartje van Sint-Jans-Molenbeek weerklonk luid onze kreet!

 

Twee dagen later was de hele rommelhoop plots weg…

IMG_20180323_080345 Juf kon weer veilig naar school en wij kunnen weer veilig gaan wandelen, tenminste… toch op dat plekje… En misschien was het wat toevallig, dat we op maandag gingen protesteren en op woensdag alles opgeruimd was… maar wij denken graag van niet 🙂 en heeft er ons toch iemand gehoord en onze kleine schattige actie voor vol en waardig aanzien!

Maar… er ligt nog heel veel vuilnis te slingeren overal… En waar een beetje ligt, komt er gegarandeerd extra bij de volgende uren… alsof zwerfvuil zichzelf vermenigvuldigt… hier bijvoorbeeld komen elke dag tientallen kinderen, ouders,… voorbij, met fietsen en buggy’s, vlakbij de kinderkribbe aan de school!

IMG_20180323_080622

 

Met dank aan wie onze oproep voor ernstig nam…

Het Toverklasje van de Vierwindenschool in Sint-Jans-Molenbeek.

Overal geluid!

Standard

Ze beginnen het te snappen, mijn ToverKetjes: ‘geluid’ is geen ‘lawaai’, maar eerder ‘muziek’, het kan luid en stil, bijna onhoorbaar gefluister of keihard voor even. Je kan er van genieten of er last van hebben. Het is moeilijk om te kijken naar een filmpje terwijl er naast of achter je een orkest staat te shaken. Op sleutels tikken is fijn en op klankschalen nog meer want oh zo magisch. Als je je oren dicht doet, hoor je geluid in je hoofd en als je je ogen sluit, dan hoor je beter.

En wat maakt er eigenlijk allemaal geluid?

Bijten in een koekje, klinkt anders dan erop kauwen. Een koekje breken klinkt ook niet slecht. Je koekendoosje dicht of open doen klinkt telkens anders. Het op je stoel leggen of op de grond, ermee tikken op je hand, het open en dicht klappen, met je doosje tegen je hoofd tikken, of met z’n tweeën tegen elkaar,… oneindig veel geluiden in zo’n koekendoosje! En dan zijn we nog maar één doosje ver…

Er werd met alles en nog wat geëxperimenteerd. Vooral in de kring galmden de geluiden heen en weer. En overal zag Juf de euro’s vallen van ‘oooooooh! daarover gaat het hier nu! daarover ‘leren’ we, daarom maakt iedereen zo’n geluid! ik ga ook wel iets vinden, hoor maar!’ Zaaaaalig! Van de kleinste peuter tot de oudste kleuter, iedereen is nu mee met het idee.

Een uitdaging op zijn tijd is ook altijd leuk. Maakt een volle beker water meer geluid dan een beker met een beetje water erin, als je erin blaast? Een leuk experiment, vooral omdat Juf ook zag dat die eerstekleuterklassers wel degelijk allemaal in een rietje kunnen blazen, maar dat de onthaalklassertjes die truuk nog niet goed doorhebben: rietjes zijn om te zuigen en te drinken, niet omgekeerd, in hun hoofdje, blijkbaar. Waarop de één na de andere zich een beetje verslikte en schrok dat dat water niet ‘broebelde’ maar in hun mond terechtkwam 🙂

Ook thuis is ‘wat maakt er geluid?’ ook helemaal gestart. Juf hoort echo’s dat grote broers luidkeels ‘stoooooop!’ roepen als kleine zus alweer een nieuw geluid heeft ontdekt en dat hartsgrondig uitprobeert 😉 En dat er op een zaterdagochtend al van bij het ontbijt wel tien verschillende geluiden werden ontdekt van pindakaaspotten, boterhammen met kaas, kauwende tanden, dopjes van de melkfles,… Zalig toch?

En ja, ook grafische partituren hebben we gevonden op onze weg. Hoe heerlijk is het om te kunnen ‘lezen’ wat je uitgeknipt en opgekleefd hebt en ontdekt dat iedereen zijn eigen liedje maken kan?

En tijdens onze wekelijkse wandeling musiceerden we erop los, zodat heel Molenbeek ons hoorde komen.

Het exploreren gaat nog wat door, het is immers veel te plezant! Dus volgende week meer van dat…

Wat hoor ik daar? Week 1.

Standard

We hebben de eerste week van onze ‘geluidenzoektocht’ achter de rug. Intens, en we ontdekten al een heleboel.

Het begon met een wandeling natuurlijk, en een geluidenzoektocht door de school.

 

Juf Eva ging met kleine groepjes kleuters telkens naar enkele andere klasjes, waar filmpjes werden gemaakt over de geluiden die ze daar hadden. Elkan klepperde met een spaghettivork, de wc maakte ook geluid, we hoorden kinderen knippen, blokken maken ook geluid als je ze stapelt,… Leuk! Een grote vondst werd dat! Alle geluiden die we vonden, werden opgetekend in ons grote vloerboek, en nadien ingekleurd.

De dag nadien had Juf een groot karton klaar, om een muziek-geluidenhuisje van te maken. Er werden al wat gaatjes in geknipt, en Coralina stopte er draden doorheen. We vonden enkele buizen van toen we zo stevig brandweermannen waren, om te blazen en geluid in te maken, en het huisje werd verstevigd met een kartonnen rol waar we weer andere geluidspullen aan konden hangen.

Ondertussen begon de grote doos in het midden van de klas een orkestbak te worden. Na ze te gebruiken als verstoppertjesplek, kwamen er enkele instrumenten in, dat bedachten ze helemaal zelf: blijkbaar was het een heel knus plekje om in te zitten trommelen. Afspraken maken, ook, dus, want je kan niet met z’n tienen in een grote doos gaan zitten met een instrument, daar komen gegarandeerd ongelukken van, vooral die instrumenten dan, die kunnen wel stuk 😉

Tegen woensdag was Zayd helemaal in zijn element want hij ontpopte zich tot een geweldig drummer en zanger tegelijkertijd… een duim groot maar oh zo muzikaal! Zalig om te zien en horen. Ook de schelpen en centjes maken geluid als je ermee giet en schraapt en in potjes doet, vanalles vult en dan weer leeggiet. En Ado… die was helemaal weg van de klankschalen!

Bij de klankschalen staat een mandje met verschillende soorten stokjes en ook een steen. Opdracht is om te onderzoeken welk geluid je het leukste vindt en met welk materiaal die klankschaal de mooiste klank voortbrengt. De klankschalen worden ook ondersteboven gedraaid, en af en toe neemt Juf ze mee in de kring om ze te laten zingen en met wat water erin, de kleuters van een verfrissende douche te voorzien.

Als Juf het zo leest, dan is dat ‘Wetenschap en Techniek’-thema van de jeugdboekenmaand helemaal spek naar onze bek 🙂 We ontdekten al zoveel de afgelopen dagen.

Tegen donderdag begon er al aardig wat materiaal aan ons muziekhuisje te hangen. Sleutels aan een touwtje, fotohouderclipjes aan een draad, een paar keukenspullen om tegen te tikken, en we maakten ook een gitaar van een schoenendoos, met elastiekjes errond, simpel maar leuk.

En volgende week? Dan beginnen we aan een eigen partituur en leren we die spelen. De Mèt (voor buitenstaanders: onze wekelijkse schoolbijeenkomst met toonmomenten op vrijdagochtend… here we come!

‘Ik voel het geluid’

Standard

Ik dacht het maar… binnenkort start de Jeugdboekenmaand. Over Wetenschap en Techniek. Een thema dat me altijd wat moeilijker heeft gelegen, minder heeft geïnspireerd, terwijl mijn kleuters dagelijks bezig zijn met exploreren, ontdekken, uitvinden, … Op een of andere manier link ik het persoonlijk te veel aan onderwerpen waar ik minder door geraakt wordt.

Maar kijk… toen zaten we gisteren met de klankschalen in de kring, en wat we ontdekten was in de eerste plaats al: dat je niet met eender  welk ander materiaal geluid uit zo’n schaal krijgt, laat staan ze kan laten zingen. In de tweede plaats : ‘geluid’ kan je ook ‘voelen’… want toen ik de klankschaal op ieders’ handje zette en ze aantikte, gingen oogjes open, kwam er een grote glimlach tevoorschijn en vertelde iedereen op zijn of haar manier dat het kriebelde.

22657216_131466060939390_705478252_nIMG_20171019_105646IMG_20171020_111857IMG_20171018_105957

Dus als we dan toch iets doen met die Jeugdboekenweek, dan hoeven we niet ver te gaan zoeken: ‘Geluid kan je ook Voelen’. Wetenschap ten top ❤

Een verteltafel groeit…

Standard

Juf had het eigenlijk niet door toen we zes weken geleden startten met het ‘Klein Duimpje’s’ project, maar wat begon met een schoenendoos en een kleurplaat, groeide uit tot een heel verteltafereel.

 

Klein Duimpje was nog lang niet ‘gekend’, dat duurt altijd wel eventjes voor jonge kleuters, maar ze waren wel zeer geïnteresseerd door die kleurplaat, waar ze deuren en klein duimpjes uit konden knippen om ze dan op de schoenendoos te plakken. Dat die deuren niet openkonden, was in eerste instantie geen probleem… het leek alsof ze er niet bij stilstonden dat daar een oplossing of mogelijkheid was om dieper door te spelen en hun fantasie te prikkelen. Dus toen ik zelf voorstelde ze ook werkelijk open en dicht te laten gaan, was het hek van de dam!

Dag twee trokken ze al naar onze buurklas, waarmee we samenwerkten aan dit project. Om ons huisje van Klein Duimpje te tonen, en vooral te laten zien dat er binnenin lichtjes waren… het zette Molenbos, onze samenwerkklas, aan tot een uitdaging: ‘maak een huis voor de Reus’. In elk geval waren ze daar zwaar onder de indruk van ons voorlopig klein maar fijne huisje.

Omdat er steeds meer deuren en klein duimpjes werden geknipt, en meer kleuters een schoenendoos meebrachten, maakten we het geheel wat groter. Er kwam een groot karton op de tafel, waar we de – toen al drie – huisjes aan elkaar vastmaakten. Klein Duimpje heeft tenslotte zes broers en ouders, dus iedereen moet er bijkunnen. Zelfs een potje bloemen aan de voordeur werd voorzien.

Het enige probleem bleken de lichtjes die steeds naar beneden vielen, maar daar ergerde Juf zich zelf meer over dan de kinderen 🙂

Tijd om het wat groter te gaan zien. De Toverketjes genoten er al van om deurtjes open en dicht te doen, maar het mocht wel een heel tafereel worden, vond Juf. We hadden nog ergens een groot karton staan waar we iets Monetachtigs op hadden geschilderd, herinnerden we ons, en een stuk ervan kon perfect dienen als achterwand voor het bostafereel. Enkele kleuters namen de uitdaging aan om het gras te schilderen, rondom het huisje. Er mocht wel verf op de ondergrond, maar niet in en op de dozen. Die hadden ze immers al zo goed versierd.

Er moest nog een ‘hemel’ komen, en die wilden ze lekker donker, want bij Klein Duimpje was het ook wel veel nacht, en intussen had Juf een grote bak vol stenen van allerlei vormen en formaten in de klas gebracht. Steentjes en Klein Duimpje… dat gaat namelijk zeer goed samen…

De volgende week zetten we in met een pijlenwandeltocht. Niet zo eenvoudig, krijtpijlen trekken op de straat, maar oefening baart kunst. We deden nadien nog een paar wandelingen op die manier en uiteindelijk ontdekten we een paar goeie truukjes. Zoals: ‘je moet met je krijtje op de grond achteruit stappen’.

En de sterrenhemel van het huisje in het donkere bos kreeg ook vorm ondertussen. Timo vond dat de sterren geluid moesten maken, en daar vonden we ook een oplossing voor: belletjes aan de touwen waarmee de sterren omhoog hingen. Wij lossen letterlijk alles op.

Sterren werden geknipt, en bomen voor de achterwand. Plastic bloemen groeiden mee door de daken van het huisje ;-), en stilaan begonnen er kleuters met kleine duplo-figuren te spelen met het geheel.

In de gang aan de klas verschenen stenen weggetjes.

En toen deden we klasoverschrijdend atelier met Molenbos. In onze klas werden stokpoppen gemaakt van reuzen en klein Duimpjes. Molenbossers, Toverklassers en zelfs kinderen van de 2e graad (die toevallig op bezoek waren), hielpen elkaar bij het knippen, plakken, in elkaar knutselen en waarderen (ook belangrijk natuurlijk!).

En nadien kwamen we allemaal samen en hielden we een toonmoment met beide klassen.

En toen gingen we bomen knutselen voor het donkere bos. Inmiddels hadden Juf Sofie van Molenbos en ikzelf het plan opgevat om Klein Duimpje in een poppenspel te gieten, met ons decor als decor dus 🙂 Bovendien waren ze in Molenbos stevig aan het werk aan hun huis van de Reus, en eens dat klaar was, kon er theater gespeeld worden.

De bomen werden voorlopig klaargemaakt en kijk, daar kwam het reuzenhuis van Molenbos! Juf kon er bijna helemaal zelf in, trouwens. Iedereen kwam erbij zitten en het poppenspel kon beginnen (we hadden vooraf ook gekozen en gestemd over welke poppetjes de verschillende figuren zouden zijn, en leenden nog wat materialen van andere juffen – een winkelkar bvb, waarmee Klein Duimpje zijn broers gemakkelijk zou kunnen vervoeren door het bos – Juf Sofie had ook maar twee handen en we moesten creatief zijn!).

In de gang werden nadien nog langere wegen gelegd met de keien en steentjes. Juf bracht ook edelstenen mee, die zo mooi blonken dat ze werkelijk niet te weerstaan waren.

Want de volgende maandag… gingen we weer wandelen, maar niet zomaar… we volgden een geheimzinnig spoor van kleine steentjes dat startte aan de schoolpoort, de hele stoep verderging, wij maar rapen, en de grote zakken vullen, en over het zebrapad, tot we in de verte Molenbossers ontwaardden… whoohoo! dàt was leuk!

Echte Klein Duimpjes dus!

We namen wat extra tijd die week om onze bomen ook blaadjes en zo te geven, Klein Duimpje verkende zijn huis en het bos (zie de foto van Timo…) en er waren ook laarzen in de klas (al twee weken, maar ze werden nu pas ontdekt). Grote laarzen, dus, om grote Reuzen mee te zijn.

Al werden die laarzen dus niet alleen voor ‘voeten’ gebruikt… soms een beetje gek, die Toverketjes.

Het hele decor werd na drie weken gebruikt op ons Winterfeest, in de grote Vertel- en Knutseltent met Kijktafel. Het hing intussen vol lichtjesslingers en werd met tekeningen versierd. Na dat weekend kwam het terug in de klas, en kreeg het opnieuw een plek, in het midden van de ruimte op de Loose parts-tafel. De edelstenen, denappels, houtschijven, lichtjes, … alles lag er nog en er kon de hele tijd mee gespeeld worden. En toen hing er plots een rode draad aan onze deur…

Die bracht ons naar de klas van Juf Els, waar we meteen groot schilderpapier meenamen en terug in de klas kennismaakten met Ossip en Wawa en hun onverwachte avontuur… maar dat is weer een ander verhaal ❤