‘Bubbels’… ik hou niet van dat woord…

Standard

 

Pinksterzondag. Midden in een lang weekend voor de school weer opengaat. Bubbels. Het is zo’n ‘gewoon’ woord geworden. Ik hou er niet van. Van dat woord. Het houdt een werkelijkheid in die ik liefst zo snel mogelijk zie veranderen naar veilig en vertrouwd.

De voorbije weken waren intens. Zeer intens. Heftig vaak ook. Preteaching aan kleuters van 2,5 en 3 jaar oud… niet vanzelfsprekend. De ouders en grotere broers en zussen hebben fantastisch meegeholpen. Zonder hen was het niet gelukt onze Ketjes te bereiken en aan het spelen, werken, knutselen, … te zetten. We kregen heel wat foto’s en filmpjes toegestuurd, van ‘goed bezige’ kinderen. Bijna iedereen van de klas. Geweldig! De berichten staken elkaar soms aan, dat kon je merken. Iedereen wilde wel iets laten zien van wat er thuis gebeurde met het materiaal dat we elke week ter beschikking stelden, of hoe de filmpjes werden bekeken. We ontdekten een hoop creativiteit bij ouders en kinderen. Zalig.

98184224_567535470819014_3848033987020718080_n

Over twee dagen gaat onze ‘bubbel’ open. Hopen dat we met onze bubbel niet in een andere bubbel terechtkomen. En dat de kinderen in onze bubbel het fijn vinden om met hun vriendjes samen te zijn. En dat ze begrijpen dat ze hun grotere zus of broer uit een andere bubbel niet mogen knuffelen op school, of tegenkomen, of mee spelen.

Bubbels. Nee, ik hou echt niet van dat woord. Het klinkt een beetje alsof men de werkelijkheid wat wil verzachten of verdoezelen door zo’n halfslachtig woord te installeren dat eigenlijk alleen maar geldt voor cava en aanverwanten. Maar ik heb ook niet zo dadelijk een alternatief.

In elk geval… we gaan er nog even flink tegenaan. De meeste kindjes komen terug naar de klas, vertelden de ouders ons. Tof! Allemaal even enthousiast (hopen we toch 😉 ). Ik las een paar dagen geleden een reactie van een kleuterjuf die zich afvroeg of de kinderen haar nog zouden herkennen… een vraag die niet bij me opkomt. We hebben zoveel filmpjes gemaakt dat kinderen ons elke dag in hun huiskamer konden zien. Alsof we al die tijd samen waren, ondanks de fysieke afstand.

Ons plan? Knuffelen. En spelen. En schilderen. En tekenen. En voorlezen. En knuffelen. En spelen. En schilderen. En tekenen. En bouwen. En puzzelen. En voorlezen. En knuffelen. En elke dag een dag. En al de rest zien we wel.

‘… viel onze school stil…’

Standard

beukenhouten-kleuter-peuter

22 maart 2017. ‘Een jaar geleden viel onze school stil. Poorten op slot. Ongeruste ouders aan de telefoon. Openbaar vervoer plat. Onduidelijkheid of we naar huis geraakten. Ongeloof sloeg om in angst, wanhoop en verdriet. Richtlijnen voor de speeltijd. Crisisberaad onder de middag. Alle ouders opbellen: om 16u sloot de school. Lijsten om af te vinken wie vertrok. Soldaten op straat.
En toch verliep de dag rustig. We stonden er als team. We zorgden voor elkaar. Wie plots de tranen in de ogen kreeg, werd binnen gestuurd om een glas water of een kop koffie. Een groot gevoel van verbondenheid.’

22 maart 2020. Een week geleden hielden we crisisberaad. Want plots werden op vrijdag de deuren van de school gesloten, niemand mocht nog binnen of buiten, lijsten werden gemaakt en namen afgevinkt van wie vertrok naar huis. Geen soldaten op straat, of toch niet meer dan anders. Geen overvliegende helikopters. Dat niet. Op maandag kwamen we samen met alle collega’s. Crisisberaad dus. Een dikke meter afstand tussen onze stoelen en met een dikke trui aan want gelukkig scheen de zon, want we vergaderden buiten op de speelplaats. Afspraken… wie kan voor de opvang instaan? Hoeveel kinderen verwachten we eigenlijk? Wie kan er morgen zijn? Hoe doen we het vandaag met de leerlingen? En wat moet er allemaal gebeuren? Online lesgeven… een nieuwe website voor kleuters en lagere schoolklassen… collega’s die in het weekend (of nog eerder) een plan hadden opgemaakt hoe ze hun leerlingen zouden kunnen helpen. Het bruiste van ideeën. Ik kon het zelf allemaal niet goed volgen, mijn hoofd zat nog vol van datgene waar we plots mee geconfronteerd waren: een onzichtbare aanval, deze keer, waarvan niemand wist waar hij precies zat. Bevreemdend. Bevreemdend ook om in een lege school te zitten. Bevreemdend om bij elke deurknop te denken ‘zou ik dat hier wel vastnemen?’ En ontelbaar keren handen wassen.

Maar de verbondenheid was en is vergelijkbaar met drie, vier jaar geleden. Dat hebben de videochats van de afgelopen dagen bewezen. Iedereen stipt op tijd voor zijn computer thuis en delen hoe het gaat, eerst en vooral. En dan ideeën en werk verdelen. En WhatsAppen. Veel. En vaak. Ook al hebben we afgesproken om dat in het weekend niet te doen… ik vond gisteren een leuk boek bij het opruimen van een kast en kon het niet laten dat even te melden… Maar niemand die dat erg vindt.
Trouwens, op vrijdagochtend zaten we allemaal om 9u klaar voor de Mèt, virtueel deze keer, maar net zoals elke week op school in het echt.

Onze website vult zich redelijk vlot en ik heb ondertussen de smaak te pakken gekregen om ‘Tiktakfilmpjes’ en yogatussendoortjes op te nemen en te delen. Het heeft dus ook iets positiefs.
En hoe groot de afstand ook is, we voelen toch dat ouders en kinderen in contact blijven. Berichtjes en filmpjes, een mailtje, foto’s,… En iedereen stiekem jaloers op de jarige kinderen en Juf die verwend werden met boodschappen en liedjes op de website, omdat een verjaardag vieren in zo’n vreemde tijd toch wel heel bijzonder is… 😉

Liefs. Voor iedereen.
Kris

Boodschap van ‘algemeen nut’ ;-) … over vertragen en verstillen.

Standard
Iemand reageerde op het stukje over ‘hsp en in de klas staan’. Iemand die de sprong wou wagen naar ‘kleuterjuf worden’, in de wetenschap dat ze hoogsensitief is. En of ik misschien wat woorden had voor haar, en even mee wilde denken over hoe en wat en zo.
Met plezier, denk ik dan, ik mailde haar intussen maar dacht: ‘eigenlijk is dit best wel een boodschap van algemeen nut’.
Niemand hoeft akkoord te gaan. Niemand hoeft te ‘begrijpen’. Het is maar wat ik zelf op dit moment, in ziekteverlof zijnde, opmerk bij mezelf, en niet onbelangrijk: ‘leer over mijzelf’.
Ik ben een chronisch slechte slaper. Al jaren. Misschien al zolang ik het me kan herinneren.
Ik krijg heel vaak de reactie ‘hoe vroeg was je nu weer op?’ en ‘jouw mails komen aan om 5u ‘s morgens!’
Het klopt ook wel. Ik ben een heel vroege vogel. Lang slapen of uitslapen is er nooit bij. Ik word ‘s nachts heel vaak wakker van pijn in mijn buik, ook al zolang ik het me kan herinneren.
Ik weet het ondertussen wel van mezelf: ik moet heel veel verwerken ‘s avonds, na een school- of een gewone dag.
Het duurt uren eer ik in slaap geraak en lig vaak wakker van wat er overdag gebeurd is, met kinderen in de klas, op school, maar evengoed van iets wat ik overdag heb gehoord, de reactie van een ander,… of omdat ik hier of daar geluid hoor of een onbekend licht van buiten zie schijnen, een hond die blaft in de buurt, …. en van het minste ben ik klaarwakker.
Ik werk in Sint-Jans-Molenbeek, dat weten lezers hier intussen wel, en dat is best een heftige intense omgeving. Een trein ‘s ochtends overvol mensen, de piepende signalen van de metro, deuren die met veel lawaai open en dichtslaan, het geluid van huilende kinderen, of iemand die staat te roepen, de drukte van de markt waar ik ‘s ochtends doorheen stap, sirenes doorheen de dag, het artificiële licht in de lokalen, de akoestiek in de eetzaal,… Als ik er zo bij stilsta, is het wel een heleboel ‘prikkels’ op een hoop.
Maar ik werk al als kleuterjuf sinds 1982, dus zal er wel genoeg zijn wat me in die job houdt. En in Molenbeek 😉
Er bestaat voor mij geen mooier werk als wat ik doe. Tussen de kinderen zitten, letterlijk, met gezellig gewoel en gespeel rondom mij, en kijken naar hoe boeiend dat toch allemaal is. Overal gebeurt wel iets en al die kleine mannen dagen mijn creativiteit voortdurend uit. Samen prutsen, knoeien, lijmen, tekenen, schilderen, buizen bij elkaar binden, met planken een glijbaan maken, ladders opkruipen, zingen en tiktak spelen, onnozel doen en lachen en knuffelen,…
Jaja, er moeten nog heel veel andere dingen op een dag. Er zijn ook ouders die te woord gestaan worden, er zijn werkgroepen en vergaderingen, toezichten, feesten, overlegmomenten, nieuwe kindjes die moeten opgevangen worden en dat is lang niet altijd zo vanzelfsprekend, wenmomenten en huisbezoeken, voor- en naschoolse contacten met ouders,…. er is heel veel naast die klas.
Maar zoals hierboven staat doe ik dit werk nu bijna 36 jaar en ben ik het nog lang niet moe.
Alleen vraagt het wel tot bijna het uiterste van mijzelf.
Dat ik zo slecht slaap, doet er geen goed aan. Het is ook de reden dat ik op dit moment een tijdlang in ziekteverlof ben.
Maar ik heb ondertussen al wel een en ander geleerd.
Namelijk hoe belangrijk het is dat ik ruimte en tijd moet hebben naast dat werk om bij te tanken, om voor mezelf te zorgen vooral. Eten, slapen, ik doe veel yoga en ademsessies, ik mediteer en doe yoga nidra ‘s avonds, dus eigenlijk staat vanaf ik thuiskom tot ik ga slapen, mijn avond in het teken van ‘wat heeft mijn lijf en geest nodig om tot rust te komen en alles te verwerken zodat ik een goeie nacht heb?’
En nu ik even thuis ben, staat mijn hele dag in het teken van een goeie nachtrust. (Vermoeiend soms 😉 ).
En dat is iets waar ik altijd rekening mee (zal) moet(en) houden. Dat ik niet nog veel dingen kan gaan doen, dat ik vooral heel goed de tijd moet nemen om te zorgen voor die rust. Iets waar niet-hsp-ers misschien veel minder mee bezig zijn (alhoewel …  het schrijnende aantal burnouts tegenwoordig…).
Bovendien hoor ik op oudercontacten erg vaak dat kinderen op die jonge leeftijd toch wel veel nachtmerries hebben, niet goed slapen, ‘s nachts bij de ouders in bed kruipen of wat lopen te wandelen door het huis,… en als ik daar nu zo bij stilsta is daar misschien wel een reden voor: (te) veel kinderen in een klas en dus vaak veel rumoer, veel kinderen op de speelplaats, in een eetzaal allemaal samen, …
Maar toch… daar pleit ik voor: ervoor durven gaan om alles een tandje trager te doen lopen. Op het ritme van de kinderen en niet andersom. Veiligheid, rust en geborgenheid. Luisteren. Tijd om te luisteren en te kijken. Het is de enige weg om werkelijk te ‘zien en te horen’ wat er gebeurt in de klas en met kinderen. In hun beleving.
Er wordt zoveel over meditatie en mindfulness geschreven tegenwoordig, en dat is prachtig, maar het zou zover niet moeten hoeven komen. Er zou gewoon meer tijd moeten kunnen zijn. Vertraag-tijd. Verstil-tijd.
Tijd maken om te luisteren en te kijken. Tussen de kleuters kunnen gaan zitten en kijken. En hier en daar een interventie doen als het nodig is. Verstillen en vertragen.
Ik denk dat de hele wereld daar beter van kan worden.
(Maar nogmaals… niemand hoeft akkoord te gaan, het is mijn persoonlijke mening).
Om Shanti.

‘Help, ik stik’

Standard

Vorig schooljaar kwam er aan onze school, net als aan andere scholen en gebouwen, een luchtkwaliteitsmeter te hangen. Een maand later werd die verwijderd en nog een tijdje later kwam het grote Luchtkwaliteitsrapport… met heel slechte resultaten! De luchtkwaliteit in en rondom de school bleek abominabel te zijn. Nochtans is de straat tijdens de schooluren afgesloten voor het verkeer, maar toch… we ‘wonen’ in een zeer drukke stadsbuurt en dat laat zich voelen. Fijn stof alom, onze kinderen krijgen dag en nacht zeer slechte lucht binnen.

Dus gingen ouders zich organiseren en werd er elke vrijdagochtend – in heelwat scholen, ook buiten Brussel – gedemonstreerd. Steeds meer ouders en kinderen namen deel, en er werd geen vrijdag overgeslagen. Af en toe kwamen er kinderen op onze wekelijkse samenkomst op vrijdagochtend, De Mèt, uitleggen waarom ze mee met mama en papa aan de schoolpoort stonden. En ze hielden mee auto’s tegen die toch de straat inglipten, deelden stickers uit, maakten krijttekeningen op de rijweg,… Ze wisten maar al te goed waarom er zoveel actie werd gedaan.

Na twee maanden zomervakantie werden de protestacties opnieuw opgestart aan de schoolpoort. En er werd een grote demonstratie gepland op vrijdag 21 september. Een 9-tal scholen engageerden zich om mee te betogen op het Gemeenteplein in Sint-Jans-Molenbeek.

Die ochtend werden er in onze klas pancartes geschilderd. Ouders zetten samen met hun kinderen slogans op grote kartonnen borden. 42189843_166314690941096_50953688113479680_o

Die dag kwamen we met enkele honderden kinderen uit scholen in Molenbeek samen om eerst te picknicken en nadien ons protestlied ‘Oh Schone Lucht’ te zingen.

Die kleine ukkepukken van Wonderwoud waren superfier dat ze mee mochten demonstreren. Want ze willen ook propere schone lucht in kunnen ademen en niet ziek worden.

Oh Schone Lucht

dat willen wij

want wij vergassen in de klassen

maak onze straat nu autovrij!

 

Natuur in de klas

Standard

IMG_20180920_111707

Juf heeft in haar Tovertuin thuis een hele kruidenberg staan. Vol oregano, rozemarijn, tijm, currykruid, munt en citroenkruid, salie,tijm en basilicum, komkommerkruid, citroentijm, bonekruid, laurier en lavendel,… Veel voor de bijtjes en vlinders in de zomer, veel om zelf vers te gebruiken bij het koken, veel om in de herfst te drogen zodat er altijd eigen kruiden in huis zijn, en dan is er nog veel overschot om mee te brengen naar de klas. Een grote zak vol groen, heerlijk geurend.

Een paar grote bakken met schaartjes erbij. Er werd geknipt en geroken en geroken en geknipt. Gezichtjes vol verbazing als ze merkten dat dat ècht wel lukt, plantjes knippen. En ondertussen begon de hele klas te geuren, tot buiten op de gang… heerlijk!

Die oude boomstronk staat ook nog altijd in de klas en we zetten hem in een schotel, in heel veel klei. Iedereen (of toch bijna) kwam meehelpen, met stukjes klei, zodat de stronk rechtop bleef staan. En dan was het even uitzoeken, hoe we met klei takjes en blaadjes aan de stronk vast konden maken. De kleuters probeerden het zelf allemaal uit, en de Juffen zagen de boom steeds groener worden.

 

Een zonnebloem, een blad van rabarber,… alles kreeg een plekje. Maar nog niet uitgespeeld met de klei natuurlijk. Dus maakten we een paar grote schotels klaar, waarin verder gewerkt kon worden.

 

 

De boomstronk krijgt een plekje in de kring. Hij wordt onze seizoensboom. Beetje herfstig nu. Nog wat kabouters en elfjes erbij, een eekhoorntje heeft al een plekje gevonden. De schotels werden vrijdagavond ingepakt in vochtige doeken, zodat we morgen weer aan de slag kunnen gaan. Deze keer gaan we op zoek in de schooltuin, naar blaadjes en zaadjes. En die grote rabarber die er staat… die willen we wel eens proeven!

Terugblik op een eerste week teamteaching

Standard

Met twee juffen in de klas. We keken er naar uit. Soms met een bang hart of wat twijfels. Heel vaak met veel verwachtingen. Nu en dan een hoop vragen. En af en toe ook wel eens ‘gaat dat wel werken? en wat als…?’ Lachend zeggen we dan tegen elkaar ‘hoe gaan we dat doen als we scheiden?’ Maar doorgaans moet een mens gewoon beginnen met iets nieuws en alles een beetje tijd geven. Een goede doordachte structuur, een idee van ‘hoe willen we het’ en open staan om dat bij te sturen en te veranderen, om te draaien en te keren tot het weer goed zit.

 

Ze lijken in ieder geval content, blij, tevreden, op hun gemak, onze Wondertjes. Genieten van samenmomentjes en van alleenspelen, van rust en actie. En van het aanbod van de Juffen. Leuk, want ieder neemt een deeltje voor zich en dus is er een grotere rijkdom en invulling voor de kleuters. Zo voelt het toch in elk geval. Ze kwamen al deftig aan hun trekken de afgelopen week.

 

Goed gestart, denken we dan, als we dat allemaal zo eens overschouwen.

En maandag starten we opnieuw met ons Gouden Plan: elke week een leuke wandeling door de buurt. Hoera!

WonderWoud

Standard

We dachten er al een heel jaar, en zelfs langer, over na: om te gaan co-teachen juf Sofie en ondergetekende. Het Drakenklasje en het Toverklasje hadden enkele fijne jaren, maar de organisatie van de school en de infrastructuur laten het nu toe om van die twee aparte klasjes één mooie grote klas te maken, bestaande uit twee lokalen met een tussendeur.

Op dit moment wordt er hard gepoetst, want er volgt een hele verhuis.

We maken immers van onze twee lokalen één grote kleuterklas, met in elk lokaal een beperkt aantal hoeken, die heel ruim zullen zijn. Een rust- en snoezelhoek, een grote bouwhoek, een tekenhoek, een knutsel-schildershoek, een reuzepoppenhoek, een spelletjes- en puzzelplek. En tussenin nog ruimte genoeg om experimenteerbakken en -tafels te zetten.

Omdat we een nieuwe klas maken, zochten we ook een nieuwe naam. Daar braken we onze hersenen wat over. We vertaalden Toveren en Draken zelfs in het Latijn, maar daar kwamen enkel tongverstuikende woorden uit. En de twee namen samensmelten, gaf ook geen ‘wow’-gevoel. Dus zochten we wat verder en kwamen uiteindelijk uit bij het feit dat elk kind een klein/groot wonder is, en daar konden we wat mee. Onze twee klassen van de oudste kleuters zijn ‘bossen’ 😉 Molenbos en Kabouterbos. Wonderbos zou het dus worden. Tot Juf ergens het woord ‘Woud’ tegenkwam en de magie eraf voelde spatten…

Want immers, in een WonderWoud kan niemand zeggen dat we door de bomen het bos niet meer zien als het even een zware dag wordt 😉

En bovendien zijn mama’s en papa’s nu WonderWouders, met Wondertjes van de dag, een Wonderdoos (vroeger was dat de doos van Kwakkwak, als afsluiter van de dag), en hopelijk veel verWOnderde blikken als we in augustus onze klasdeuren openzetten en veel dagen vol verWOndering.

We gaan ervoor.

Juf

Een hele maand… overal geluid!

Standard

De hele maand maart maakten we geluid. Geen lawaai, maar wel muziek en geluid. We creëerden overal partituren mee, met fruit, keukenmateriaal, stippen en kleuren, lijnen, stukjes papieren, prenten van auto’s en vliegtuigen en lichaamsdelen,… We speelden spelletjes à volonté, allemaal met geluid. Thuis werd er mee geëxperimenteerd, hoorde Juf. Niet altijd even leuk voor broers of zussen, maar tja… 🙂 😉

We ontdekten ontzettend veel! Dat een rits een geluid maakt, een koekendoos anders klinkt dan een bananendoos, dat je kan klapperen met je tanden, dat je geluid hoort in je hoofd als je met je vingers op je schedel tokkelt, dat je djembé kan spelen op een bobijntje in de klas, dat knikkers ‘rikketikketik’ doen, dat je kan fluitspelen op een vogeltje met water in, dat een toren die valt ook geluid maakt, dat je zelfs met een krijtje geluid kan maken als je tekent, … het hield niet op, die ontdekkingsreis.

Juf maakte een impressie, in onderstaand filmpje. Een doorloopje van dag 1 tot de laatste dag voor de paasvakantie.

 

Een heel fijn verlof en tot binnenkort! Dan hebben we het samen over krokodillen, flamingo’s en als het nog even kan: Matisse…

07-matisse-cut-outs-jazz.w529.h352

Geen troep op de stoep!

Standard

Liefste iedereen,

wij zijn schattige kleine kleutertjes. Dat weten we 🙂 En we gaan elke week op stap. We wandelen dan door de buurt, elke keer weer anders, vaak met een opdracht of een spelletje.

Nu zijn ze aan het werk vlakbij de school. Het park wordt vernieuwd. Leuk… horen we iedereen denken. Dat is ook zo.

Maar Juf komt elke dag met de trein en de metro naar de school en enkele weken geleden lag er op de stoep een oude fiets, zomaar te liggen, vlakbij die hekken van de bouwvakkers. En de dag nadien lag er een zetel bij. Een kast. Een frigo. Een paar planken van een bed. Een witte vuilniszak. En nog een paar. En elke dag iets meer. Nu ligt de hele stoep vol, met een grote berg rommel, precies waar wij heel vaak voorbij komen. We kunnen nog amper door.

 

De berg is veel groter dan wij met onze kindjes samen zijn… zooo jammer toch!

We zijn het stilaan een beetje beu, want er wordt niets aan gedaan, en niemand zegt er iets over blijkbaar. We begrijpen dat eigenlijk niet goed.

En daarom gingen we maandag onze stem eens laten horen!

In de klas maakten we grote plakkaten, nog voor de wandeling ‘s ochtends.

Toen alles zo ongeveer droog was, maakten we ons klaar voor onze tocht naar ‘de vuilnisbelt’. Jassen aan, mutsen en sjaals, want het was heel erg koud. Maar niets houdt ons dan tegen, natuurlijk! Hannae van Juf Els was ook mee en droog alle borden, iedereen nog een mooi fluohesje aan en we konden vertrekken.

Maar eerst oefenden we even onze kreet: ‘wij willen…. geen rommel!’ ‘wij willen…. geen rommel’. Simpel en kort maar daadkrachtig.

We wandelden de school uit, de kleuters wezen de weg want ze wisten maar al te goed waar we naartoe moesten. En we waren het hoekje nog niet om of we struikelden al bijna over een grote houten plank die ooit de achterkant van een bed was geweest 😦 … pfff… nog meer rommel!

De grote hoop met vuilnis bleek nog aangegroeid ondertussen trouwens! En toen we er dicht bij stonden, was hij veel groter dan wij met ons groepje samen…

We maakten ons klaar, de geschilderde borden in de aanslag, iedereen een goed plekje en in het hartje van Sint-Jans-Molenbeek weerklonk luid onze kreet!

 

Twee dagen later was de hele rommelhoop plots weg…

IMG_20180323_080345 Juf kon weer veilig naar school en wij kunnen weer veilig gaan wandelen, tenminste… toch op dat plekje… En misschien was het wat toevallig, dat we op maandag gingen protesteren en op woensdag alles opgeruimd was… maar wij denken graag van niet 🙂 en heeft er ons toch iemand gehoord en onze kleine schattige actie voor vol en waardig aanzien!

Maar… er ligt nog heel veel vuilnis te slingeren overal… En waar een beetje ligt, komt er gegarandeerd extra bij de volgende uren… alsof zwerfvuil zichzelf vermenigvuldigt… hier bijvoorbeeld komen elke dag tientallen kinderen, ouders,… voorbij, met fietsen en buggy’s, vlakbij de kinderkribbe aan de school!

IMG_20180323_080622

 

Met dank aan wie onze oproep voor ernstig nam…

Het Toverklasje van de Vierwindenschool in Sint-Jans-Molenbeek.

Overal geluid!

Standard

Ze beginnen het te snappen, mijn ToverKetjes: ‘geluid’ is geen ‘lawaai’, maar eerder ‘muziek’, het kan luid en stil, bijna onhoorbaar gefluister of keihard voor even. Je kan er van genieten of er last van hebben. Het is moeilijk om te kijken naar een filmpje terwijl er naast of achter je een orkest staat te shaken. Op sleutels tikken is fijn en op klankschalen nog meer want oh zo magisch. Als je je oren dicht doet, hoor je geluid in je hoofd en als je je ogen sluit, dan hoor je beter.

En wat maakt er eigenlijk allemaal geluid?

Bijten in een koekje, klinkt anders dan erop kauwen. Een koekje breken klinkt ook niet slecht. Je koekendoosje dicht of open doen klinkt telkens anders. Het op je stoel leggen of op de grond, ermee tikken op je hand, het open en dicht klappen, met je doosje tegen je hoofd tikken, of met z’n tweeën tegen elkaar,… oneindig veel geluiden in zo’n koekendoosje! En dan zijn we nog maar één doosje ver…

Er werd met alles en nog wat geëxperimenteerd. Vooral in de kring galmden de geluiden heen en weer. En overal zag Juf de euro’s vallen van ‘oooooooh! daarover gaat het hier nu! daarover ‘leren’ we, daarom maakt iedereen zo’n geluid! ik ga ook wel iets vinden, hoor maar!’ Zaaaaalig! Van de kleinste peuter tot de oudste kleuter, iedereen is nu mee met het idee.

Een uitdaging op zijn tijd is ook altijd leuk. Maakt een volle beker water meer geluid dan een beker met een beetje water erin, als je erin blaast? Een leuk experiment, vooral omdat Juf ook zag dat die eerstekleuterklassers wel degelijk allemaal in een rietje kunnen blazen, maar dat de onthaalklassertjes die truuk nog niet goed doorhebben: rietjes zijn om te zuigen en te drinken, niet omgekeerd, in hun hoofdje, blijkbaar. Waarop de één na de andere zich een beetje verslikte en schrok dat dat water niet ‘broebelde’ maar in hun mond terechtkwam 🙂

Ook thuis is ‘wat maakt er geluid?’ ook helemaal gestart. Juf hoort echo’s dat grote broers luidkeels ‘stoooooop!’ roepen als kleine zus alweer een nieuw geluid heeft ontdekt en dat hartsgrondig uitprobeert 😉 En dat er op een zaterdagochtend al van bij het ontbijt wel tien verschillende geluiden werden ontdekt van pindakaaspotten, boterhammen met kaas, kauwende tanden, dopjes van de melkfles,… Zalig toch?

En ja, ook grafische partituren hebben we gevonden op onze weg. Hoe heerlijk is het om te kunnen ‘lezen’ wat je uitgeknipt en opgekleefd hebt en ontdekt dat iedereen zijn eigen liedje maken kan?

En tijdens onze wekelijkse wandeling musiceerden we erop los, zodat heel Molenbeek ons hoorde komen.

Het exploreren gaat nog wat door, het is immers veel te plezant! Dus volgende week meer van dat…