Monthly Archives: September 2016

Stippen en Yayoi Kusama

Standard

Overal stippen, de afgelopen week… van de vloer tot het plafond. We stempelden, tekenden, kleefden ronde stickertjes, staken onze vingers in een kleitablet en goten het af met gips, speelden op de stippen op de vloer, maakten een stippenhoek met al het materiaal dat iedereen meebracht, … we zien stippen als we slapen, als het ware dus 🙂

Die Mevrouw Kusama maakte nogal indruk. We vonden haar toevallig, Juf printte wat schilderijen van haar uit, die we bestudeerden en zeer mooi bevonden, iedereen uitte zijn of haar mening en deelde mee welke ze het leukst vonden, we ontdekten dat Juf er van sommige zelfs twee had afgedrukt (‘die zijn hetzelfde!’) en hingen ze omhoog in de klas.

Maar we wilden ze wel eens zien, die ‘Mevrouw Kusama met de vreemde voornaam … onuitspreekbaar, Kusama op zich is al moeilijk genoeg’, en zochten haar op op de computer in de klas. Zo kwamen we een filmpje tegen, waarin zijzelf verscheen en een oudere dame met oranje haar en een kleed vol wormen (dixit Stan…) bleek te zijn, oudere foto’s van haarzelf en haar familie (Zana vond dat ze daar nogal dood op leek, het waren ook al zeer oude foto’s – kleuterlogica…) en we hoorden geen Nederlands maar Engels dus. Helemaal onder de indruk bleek vooral Renée, die het filmpje nog eens en nog eens wilde zien, tot het helemaal tijd was om op te ruimen, en de laptop echt wel dicht moest. Juf repliceerde ‘je kan thuis ook wel kijken, hoor, jouw mama of papa kan dat ook vinden op de computer’. Maar Renée hield voet bij stuk: ‘mijn mama kent dat niet, want die zegt altijd Musama’. Dus schreef Juf de naam in grote letters op een briefje, dat mee ging naar huis waarop mama de volgende ochtend de klas inkwam en vertelde dat ze al wel tien keer dat filmpje had moeten laten afspelen, zelfs ‘s ochtends voor ze naar school vertrokken! Juf fier, ah ja, stonden zelfs die kleuters daar op de Mèt vrijdagochtend heel trots in de micro, met als publiek de hele rest van schoolkinderen en ouders, te verkondigen dat ze over de kunstenares ‘Kusama’ aan het werken waren in de klas! Je zou van minder…

Maar we zijn er nog niet klaar mee, want die gekke zetel met witte stekels… mmm… we hebben in de klas ook een zeteltje, en veel toiletpapier, en doek,… mmm… zullen we… volgende week…??? Een luide ‘jaaaa’ met één voorwaarde: ‘hij moet wel zacht zijn, om in te zitten’.

Wordt vervolgd dus…

Happy…

Standard

Na ons wendagje op dinsdag was het nog even wachten tot we echt van start konden gaan. Veel slapen was er die laatste vakantienacht niet bij, niet voor Juf, maar ook niet voor sommige kindjes 🙂 ‘Eager to get started’, beter kan ik het niet zeggen, voor alle partijen.

Dat mama en papa die eerste schooldag wel meekwamen naar de klas maar niet bleven, was een beetje moeilijk… logisch… achterblijven bij die ‘mevrouw’ die ze niet kenden, mama en papa zien vertrekken, de deur zien dichtgaan! achter hen, … brrr… dat was onverwacht… ook al werd alles nog zo goed mogelijk uitgelegd… eentje ging huilend op de grond liggen, een ander holde bij elke mogelijkheid supersnel de klas uit zodat Juf erachteraan moest,… het dagelijkse leven in een klasje met kleuters die voor het eerst naar school gaan en nooit echt onder moeders’ vleugels vandaan waren gekomen. En ja, ook mama’s en papa’s hadden het wel wat moeilijk, begrijpelijk, Juf is ook mama en herinnert zich haar eigen krop in de keel nog maar al te goed toen die kindjes van haar hun eerste schooldag aanvingen.

Maar kijk, even later was toch bijna iedereen aan het spelen, kijken, ontdekken, uitproberen, … De klas werd (letterlijk) ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd en geëxploreerd!

Aan de foto’s te zien, viel dat dus supergoed mee. Er werd zelfs al gepicknickt. Het kinetische zand kwam ook even uit de kast, en diende als ‘eten voor de dieren’ en verstopplaats voor parels en knopen,… Juf zag het allemaal gebeuren en genoot en kon zo een beetje zien wat voor vlees ze in de kuip heeft dit jaar 🙂 Een keurmerk waardig, trouwens!

Zo vaak denkt een juf dan ‘die tweede dag, die is nog wat moeilijker, want terugkomen naar die plek waar mama en papa hen achterlieten, pfff… moet dat echt?’, alweer met eigen dochterliefs’ eerste reactie ooit in gedachten: ‘mama, nu ben ik naar school geweest, nu is het gedaan hé’ (met een toontje van ‘ben je tevreden?’) waarop ze ontdekte dat ze de dag nadien toch weer moest en jaren later zelf koos om de rest van haar loopbaan in het onderwijs te gaan staan… het kan verkeren dus.

Maar voilà, dag twee dus. Hoe moeilijk sommigen het ook hadden die eerste dag, het werd al snel duidelijk dat er nog onzekerheden in het leven zijn: minder traantjes, geen weggeloop meer, Juf werd aanvaard, en voor de meesten was het alsof ze hier al jaren (of toch maanden) zijn.

We hielden onze eerste ochtendkring, en iedereen zette zijn of haar symbooltje op zijn foto. En we ontdekten ons reuzegrote dagboek.

 

Juf had immers foto’s mee van de vorige dag, en ontdekte dat die kleuters van haar nog zeeeeer goed wisten wat er allemaal gebeurd was. Met tekst en uitleg erbij werden ze in het grote boek gekleefd. Iedereen hielp mee, en zo was het schooljaar echt officiëel van start.

IMG_20160902_104814

Onder de sterretjes werd geknuffeld en gerust, de doeken werden dekens, de knuffels werden baby’s en er werd met wat overleg plaats gemaakt voor meer kindjes ‘in het huisje’.

Alle rust en liefde en tijd en geduld van donderdag wierp zijn vruchten af, met andere woorden. Eerst vertrouwen en zich veilig voelen, de rest komt wel, we hebben nog een heel schooljaar tijd om ontzettend veel leuke dingen te doen.

Oh ja, Juf houdt van die kleine werkjes die haar kleuters maken. Een beetje knippen, een beetje plakken, zomaar ‘random’ kleine knutsels maken en als cadeautje meenemen naar huis… zalig!

Aan het eind van dag twee zat iedereen in de kring, klaar met gevulde schooltas. En met grote ogen vol verwachting, want daar verscheen nog een doos, die van Kwakkwak, wie is dat nu weer?, en plots klonk er het geluid van een koe uit, en kwam er een ballon tevoorschijn die door de klas vloog, en kijk, ook een zeehondje met een draaiende bal op zijn neus, een springende kikker en een razendsnel tuimelend lieveheersbeestje!

En uiteindelijk deed Zana nog even een beetje gek met de kroon die Juf op bestelling maakte voor haar jarige mama…

Top!

In het weekend kreeg Juf bericht dat er eentje thuis eigenlijk liever naar school wilde (en welke juf of meester voelt zich daardoor niet gevleid… eerlijk…?).