Een verteltafel groeit…

Standard

Juf had het eigenlijk niet door toen we zes weken geleden startten met het ‘Klein Duimpje’s’ project, maar wat begon met een schoenendoos en een kleurplaat, groeide uit tot een heel verteltafereel.

 

Klein Duimpje was nog lang niet ‘gekend’, dat duurt altijd wel eventjes voor jonge kleuters, maar ze waren wel zeer geïnteresseerd door die kleurplaat, waar ze deuren en klein duimpjes uit konden knippen om ze dan op de schoenendoos te plakken. Dat die deuren niet openkonden, was in eerste instantie geen probleem… het leek alsof ze er niet bij stilstonden dat daar een oplossing of mogelijkheid was om dieper door te spelen en hun fantasie te prikkelen. Dus toen ik zelf voorstelde ze ook werkelijk open en dicht te laten gaan, was het hek van de dam!

Dag twee trokken ze al naar onze buurklas, waarmee we samenwerkten aan dit project. Om ons huisje van Klein Duimpje te tonen, en vooral te laten zien dat er binnenin lichtjes waren… het zette Molenbos, onze samenwerkklas, aan tot een uitdaging: ‘maak een huis voor de Reus’. In elk geval waren ze daar zwaar onder de indruk van ons voorlopig klein maar fijne huisje.

Omdat er steeds meer deuren en klein duimpjes werden geknipt, en meer kleuters een schoenendoos meebrachten, maakten we het geheel wat groter. Er kwam een groot karton op de tafel, waar we de – toen al drie – huisjes aan elkaar vastmaakten. Klein Duimpje heeft tenslotte zes broers en ouders, dus iedereen moet er bijkunnen. Zelfs een potje bloemen aan de voordeur werd voorzien.

Het enige probleem bleken de lichtjes die steeds naar beneden vielen, maar daar ergerde Juf zich zelf meer over dan de kinderen 🙂

Tijd om het wat groter te gaan zien. De Toverketjes genoten er al van om deurtjes open en dicht te doen, maar het mocht wel een heel tafereel worden, vond Juf. We hadden nog ergens een groot karton staan waar we iets Monetachtigs op hadden geschilderd, herinnerden we ons, en een stuk ervan kon perfect dienen als achterwand voor het bostafereel. Enkele kleuters namen de uitdaging aan om het gras te schilderen, rondom het huisje. Er mocht wel verf op de ondergrond, maar niet in en op de dozen. Die hadden ze immers al zo goed versierd.

Er moest nog een ‘hemel’ komen, en die wilden ze lekker donker, want bij Klein Duimpje was het ook wel veel nacht, en intussen had Juf een grote bak vol stenen van allerlei vormen en formaten in de klas gebracht. Steentjes en Klein Duimpje… dat gaat namelijk zeer goed samen…

De volgende week zetten we in met een pijlenwandeltocht. Niet zo eenvoudig, krijtpijlen trekken op de straat, maar oefening baart kunst. We deden nadien nog een paar wandelingen op die manier en uiteindelijk ontdekten we een paar goeie truukjes. Zoals: ‘je moet met je krijtje op de grond achteruit stappen’.

En de sterrenhemel van het huisje in het donkere bos kreeg ook vorm ondertussen. Timo vond dat de sterren geluid moesten maken, en daar vonden we ook een oplossing voor: belletjes aan de touwen waarmee de sterren omhoog hingen. Wij lossen letterlijk alles op.

Sterren werden geknipt, en bomen voor de achterwand. Plastic bloemen groeiden mee door de daken van het huisje ;-), en stilaan begonnen er kleuters met kleine duplo-figuren te spelen met het geheel.

In de gang aan de klas verschenen stenen weggetjes.

En toen deden we klasoverschrijdend atelier met Molenbos. In onze klas werden stokpoppen gemaakt van reuzen en klein Duimpjes. Molenbossers, Toverklassers en zelfs kinderen van de 2e graad (die toevallig op bezoek waren), hielpen elkaar bij het knippen, plakken, in elkaar knutselen en waarderen (ook belangrijk natuurlijk!).

En nadien kwamen we allemaal samen en hielden we een toonmoment met beide klassen.

En toen gingen we bomen knutselen voor het donkere bos. Inmiddels hadden Juf Sofie van Molenbos en ikzelf het plan opgevat om Klein Duimpje in een poppenspel te gieten, met ons decor als decor dus 🙂 Bovendien waren ze in Molenbos stevig aan het werk aan hun huis van de Reus, en eens dat klaar was, kon er theater gespeeld worden.

De bomen werden voorlopig klaargemaakt en kijk, daar kwam het reuzenhuis van Molenbos! Juf kon er bijna helemaal zelf in, trouwens. Iedereen kwam erbij zitten en het poppenspel kon beginnen (we hadden vooraf ook gekozen en gestemd over welke poppetjes de verschillende figuren zouden zijn, en leenden nog wat materialen van andere juffen – een winkelkar bvb, waarmee Klein Duimpje zijn broers gemakkelijk zou kunnen vervoeren door het bos – Juf Sofie had ook maar twee handen en we moesten creatief zijn!).

In de gang werden nadien nog langere wegen gelegd met de keien en steentjes. Juf bracht ook edelstenen mee, die zo mooi blonken dat ze werkelijk niet te weerstaan waren.

Want de volgende maandag… gingen we weer wandelen, maar niet zomaar… we volgden een geheimzinnig spoor van kleine steentjes dat startte aan de schoolpoort, de hele stoep verderging, wij maar rapen, en de grote zakken vullen, en over het zebrapad, tot we in de verte Molenbossers ontwaardden… whoohoo! dàt was leuk!

Echte Klein Duimpjes dus!

We namen wat extra tijd die week om onze bomen ook blaadjes en zo te geven, Klein Duimpje verkende zijn huis en het bos (zie de foto van Timo…) en er waren ook laarzen in de klas (al twee weken, maar ze werden nu pas ontdekt). Grote laarzen, dus, om grote Reuzen mee te zijn.

Al werden die laarzen dus niet alleen voor ‘voeten’ gebruikt… soms een beetje gek, die Toverketjes.

Het hele decor werd na drie weken gebruikt op ons Winterfeest, in de grote Vertel- en Knutseltent met Kijktafel. Het hing intussen vol lichtjesslingers en werd met tekeningen versierd. Na dat weekend kwam het terug in de klas, en kreeg het opnieuw een plek, in het midden van de ruimte op de Loose parts-tafel. De edelstenen, denappels, houtschijven, lichtjes, … alles lag er nog en er kon de hele tijd mee gespeeld worden. En toen hing er plots een rode draad aan onze deur…

Die bracht ons naar de klas van Juf Els, waar we meteen groot schilderpapier meenamen en terug in de klas kennismaakten met Ossip en Wawa en hun onverwachte avontuur… maar dat is weer een ander verhaal ❤

 

About krisvandenbroeck

Ik ben Juf, afgestudeerd in 1982, en doorheen alle voorbije 36 jaar rondgezworven, op zoek naar altijd beter, mooier, nieuwer, ... Met veel ups en downs, maar ontzettend veel mooie jaren al achter de rug. Juf van Het Toverklasje maar nu klaar voor een nieuwe uitdaging: samen met mijn parallelcollega gaan we co-teachen. Toverklasje wordt Wonderwoud, en hopelijk kunnen we die prachtige naam ten volle leven. En delen, hier op de site, met verhalen over onze kleine Wondertjes.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s