Author Archives: krisvandenbroeck

About krisvandenbroeck

Schrijven is één van de belangrijkste mogelijkheden die ik heb. Naar de wereld kijken en voelen wat dat met me doet. En dan woorden geven. En delen. Soms donkere berichten, maar laat me vooral de Liefde in the picture zetten.

De klas herschikt…

Standard

Ons Toverklasje is een graadsklas. We hebben Ketjes in onze groep tussen 2,5 en 4 jaar oud. In feite zullen de oudsten al ruim vier jaar zijn wanneer de allerlaatste peuters de klas binnenwandelen nadat ze net 2,5 werden. Een groot leeftijdsverschil. Minstens anderhalf jaar tussen de jongste en de oudste.

Eén aspect van werken met deze groep kinderen is de ruimte in de klas. Zomervakanties zijn er om overtollig materiaal uit de hoeken te verwijderen, kasten uit te ruimen, rommel weg te gooien, en vooral de klas te herschikken om in september te starten met een groep kleuters. Het vergt telkens een heel denkproces en tijd, schikken en herschikken, overdenken en daar weer over slapen, om de volgende dag alles aan de kant te gooien en opnieuw te beginnen.

Ondertussen zijn we halverwege het tweede trimester. Krokusvakantie. Over twee dagen wordt mijn oudste kleuter 4 jaar, terwijl diezelfde dag een frisse peuter voor het eerst de klas binnenstapt, net 2,5 geworden.

De noden van de kinderen veranderen voortdurend, maar ook de leeftijdsverschillen zorgen ervoor dat de ruimte telkens moet worden aangepast. Ik moet er als Juf voor kunnen zorgen dat ieder van mijn Ketjes aan zijn of haar trekken komt. De knutselaars, de handelaars, de kleine ingenieurs, de bouwers, de poppenspelers, de vertellers, de springers en lopers, de stille denkers, de spraakwatervallen,…

Maar ook moet ik ervoor zorgen dat mijn kleuters die al anderhalf jaar in mijn groep zitten, nog steeds hun gading vinden en uitdagingen krijgen, terwijl de nieuwe peuters naar veiligheid en duidelijkheid en troost op zoek zijn en wanneer ze daaraan voorbij zijn, op exploratie moeten kunnen.

Dat betekent dat er voldoende open ruimte moet gecreëerd worden naast plaats om aan het knutselen te gaan. Onderzoektafels naast plek om spelletjes te spelen. Bouwplaats, ruimte om rustig een boek te kunnen lezen of om op te gaan in rollenspel. Er moet overzicht zijn en ademruimte, maar ook ‘wegkruipplek’ en plaats om even alleen te zijn.

Eén van mijn collega’s kwam de klas binnen dinsdag, terwijl ik aan het werk was. ‘Het is hier precies grote vakantie’, zei ze lachend, terwijl ik met tafels stond te sleuren en hoeken uit elkaar haalde om weer nieuwe te creëren. Ze had gelijk 🙂 Zo voelde het ook wel.

Maar toen ik donderdagnamiddag de deur achter me sloot, haalde ik even opgelucht adem. Het zal nooit perfect zijn en wie weet sta ik volgende week al weer met tafels te draaien en te keren, maar ik denk wel dat ons klasje klaar is om mijn Ketjes en de nieuwe kinderen die nog komen, beter te onthalen. Ieder naar zijn behoeften. Of toch zo goed als…

17039038_1765099876849240_6070476574400590664_o

 

Afsluiten en opnieuw beginnen

Standard

We eindigden 2016 met een mooie actie voor Music For Life. Drie weken lang schilderen op grote en kleine doeken, met heel veel hulp van ouders, en kinderen uit andere klasjes, heel intens was het, met een prachtig resultaat. Maar vooral met heel veel plezier, werkplezier, blije gezichtjes, mooie namen voor hun eigen kunstwerk, zalig ploeteren en wrijven in de verf die gemengd werd met zout en suiker en afwasprodukt en papierstukjes,… Achteraf denk ik ‘we hadden nog dit en dat kunnen doen’, maar kijk, nog twee trimesters te gaan, en ondertussen hangen die werken maar mooi te blinken in veel huizen.

 

Uiteindelijk trokken we ook nog naar Boom, een beetje in de hoop op nog een momentje aan de micro, maar een mens moet bescheiden wezen, we hadden al zo in de spotlights gestaan! Radio 1 bracht een halve voormiddag door in ons klasje, en dat zorgde voor prachtige beelden en filmpjes. Zalig om naar te kijken. Zalig om te zien hoeveel mensen ons klasje bekeken en liketen en hoe trots iedereen was op die kleine ketjes van me, en zij op zichzelf. Terecht!

Morgen 9 januari, krijgen we er twee nieuwe patatjes bij. Zaza en Wail maken hun intrede, en dus zorgen we voor een weer wat meer gestructureerd en ordelijk klasje (het is nodig!) en vooral veel gezelligheid en warmte.

Iemand vroeg me een dikke week geleden met welk thema ik start na de vakantie, en ik vrees dat ik het antwoord schuldig moet blijven. Eerst en vooral weer verbinden met elkaar. En met de nieuwe kindjes. Zorgen dat ze een buddy krijgen die hen helpt bij het zoeken naar hun schooltas en het vullen of legen, hun jas vinden, hun weg door de klas.

Komt goed. Eenvoudiger dan ‘hen graag zien’ kan het niet zijn, denk ik dan.

Zaza en Wail, jullie komen terecht bij een groep prachtige vriendjes! Van harte welkom! Juf

Schilderen voor de ‘Mobile School’

Standard

Ja, we doen ook mee, eindelijk, Juf droomt hier al jaren van, eens meedoen met haar klasje voor Music For Life, eens echt, echt. Een mooie actie, en samen een (heftig intense) periode hard werken voor het welzijn van andere kinderen die de luxe niet hebben dat ze elke dag naar school mogen. Dat begrepen ze wel, mijn kindjes: school is leuk, daar zijn vriendjes en veel dingen om te doen, en elke dag wel iets nieuws te beleven, samenzijn, ruzie maken en dat weer bijleggen, en genieten, warmte en gewoonweg ‘deugd’.

Ondertussen zijn we gestart. De eerste schilderijen zijn gemaakt, maar de finishing touch moet nog komen. We zitten nog maar in fase één: doeken en verf, grote penselen en de overschotjes uit de potten met kleuren opmaken. Vandaag 8 december beginnen we ‘voor goed’. Maar we hebben al wel drie mooie werken die bijna klaar zijn, en een stuk of zes andere die een ondergrond kregen.

We testen allerlei technieken uit. Zoals schilderen en dan zout erover, of met een touw, een vod, een schuurpapier, een spons, dopjes, stempels, onze neus, tenen, de verf mengen met andere materialen als zand en scheerschuim en meel en suiker en olie en wat we maar vinden in de klas. Chinese inkt, monoprint, zeefdruk, nat in nat, ecoline, acrylverf, goud en zilver en koper en brons, fijne en dikke penselen, heeeeele fijne penselen, en grote verfrollen. Het kan allemaal nog. We beginnen pas.

Mama’s en papa’s, oma’s en opa’s en zelfs een nieuwe kleuter die komt wennen neemt deel met haar mama. En samen met één van de klassen van onze 2e graad op school. En nog wat juffen en meesters. Reuzeleuk toch? We maken een virtuele galerij en gaan alles verkopen. Alles. Dus ja, ‘t is nog maar een begin nu, maar wat is Juf nu al fier op haar werkende mannen en meiden!

Lichtjes

Standard

15123328_1604311612928068_7272443520268237015_oJuf Lieselot en Juf Sarah zijn op stage in ons Toverklasje. De hele maand oktober kwamen ze regelmatig op klasbezoek en nu zijn ze er voor echt. Twee sprankelende juffen die over een half jaar hun welverdiende diploma halen. Als het van mij afhangt toch 😉

De klas baadt in ‘lichtjes’. Ik kan het niet anders benoemen. Het zal vreemd zijn als ze weer weg zijn, maar kijk, de kringwinkel bracht me een heel assortiment aan kerstverlichting, zodat we de sfeer nog wat vast kunnen houden; de dagen zijn al donker genoeg.

Een zware keelontsteking velt Juf, maar de twee juffen op stage doen steengoed verder. Ik zie foto’s verschijnen van kleuters die zichzelf in spiegels bekijken, en gekke bekken trekken, heel boos of heel blij kijken,… Ik zie een groep kleuters op wandel naar de winkel, met een lachende bakker die brood uitdeelt om te proeven. Ik zie een filmpje met kleuters die langs de tunnel de verduisterde maar toch verlichte klas binnenkomen, starend naar al die lampjes die daar hangen. Ik zie springende en dansende kleuters in pyjama met een heerlijk ontbijt. Allemaal lachende gezichtjes. Dankuwel, lieve juffen.

Het bos in de klas

Standard

Half september gingen we op uitstap, samen met een klasje oudste kleuters, Molenbos, naar het park bij het Kasteel van Gaasbeek. Heel mooi, heel prettig, verrassend en ja, we brachten ook wel een en ander mee terug naar school. Juf maakte daarop in het midden van de klas wat plaats vrij, zette een paar tafels met bakken voor ons herfst- en notenmateriaal, en het ‘bos’ ontstond.

img_20160926_104456

 

Er waren vooral heelwat sorteerdozen en bakjes, mandjes, borden, schotels,… en het materiaal werd volop ontdekt. Er werd mee gekookt, maar evengoed met een vergrootglas onderzocht (we vonden zelfs plots een kastanje waar een wormpje uitkroop!), en ook de knuffels werden op zachte blaadjes slapen gelegd.

Ondertussen maakten we speeldeeg: Yanis en Kamaleddine gingen winkelen met juf Amina en we kneedden tot het goed was, lekker zacht, met een geurtje van kaneel erbij.

En we werkten verder: het speeldeeg werd versierd met herfstmateriaal, maar diende ook als ‘afdrukondergrond’, want kijk, er kwamen gaatjes in als je er met een stok in prikte of met een kastanjebolster of eroverheen schraapte met beukenootjes, eikels,…

 

Het midden van de klas was ondertussen danig ‘uitgebost’… er kwam elke dag wel iets bij, en Juf hing een grote luifel met herfstbladeren boven onze tafels. We waanden ons helemaal in het bos nu. Ook onze boom aan de muur werd steeds meer oranje, geel en rood gekleurd.

 

De houten schijven bleken erg in trek. Er werd vanalles mee gedaan. Bospaadjes werden aangelegd, riviertjes erdoorheen, ze werden gestapeld tot torens en gevuld met dieren, kleiworstjes, er werd overheen gestapt en gesprongen,…

Er kwamen zelfs buizen en goten aan te pas om al het materiaal, inclusief de houten schijven, te laten rollen. Onderzoek dus: want niet alles rolt even snel of even goed of even rechtdoor,…

En toen haalde Juf de klei boven.

En de boomstronk…

Alle bosdiertjes moesten eraan geloven: ze werden in de boom gestopt, verstopt, met kastanjes bestookt, geopereerd, van plaats veranderd, te slapen gelegd, maar de boom was wat wankel dus prepareerden we een grote bak met de rest van de klei, duwden die dikke brok helemaal plat (kijk, we zagen onze vingers erin, zo hard duwden we samen, met open handen en met dichtgeknepen vuisten)! De boom erin en nu kon het spelen nog beter. De boom stond zo vast als een boom maar kan staan.

Ondertussen werden er samen met Molenbos nog heelwat gerechten klaargemaakt, voorgeproefd, gewinkeld om ingrediënten voor notenwafels, havernotenrepen, cruesli, amandelmelk en cocosmelk, hazelnootpasta,… en hadden we een echt fijnproeversbuffet voor de mama’s en papa’s. Maar dat is nog een ander verhaal.

 

Stippen en Yayoi Kusama

Standard

Overal stippen, de afgelopen week… van de vloer tot het plafond. We stempelden, tekenden, kleefden ronde stickertjes, staken onze vingers in een kleitablet en goten het af met gips, speelden op de stippen op de vloer, maakten een stippenhoek met al het materiaal dat iedereen meebracht, … we zien stippen als we slapen, als het ware dus 🙂

Die Mevrouw Kusama maakte nogal indruk. We vonden haar toevallig, Juf printte wat schilderijen van haar uit, die we bestudeerden en zeer mooi bevonden, iedereen uitte zijn of haar mening en deelde mee welke ze het leukst vonden, we ontdekten dat Juf er van sommige zelfs twee had afgedrukt (‘die zijn hetzelfde!’) en hingen ze omhoog in de klas.

Maar we wilden ze wel eens zien, die ‘Mevrouw Kusama met de vreemde voornaam … onuitspreekbaar, Kusama op zich is al moeilijk genoeg’, en zochten haar op op de computer in de klas. Zo kwamen we een filmpje tegen, waarin zijzelf verscheen en een oudere dame met oranje haar en een kleed vol wormen (dixit Stan…) bleek te zijn, oudere foto’s van haarzelf en haar familie (Zana vond dat ze daar nogal dood op leek, het waren ook al zeer oude foto’s – kleuterlogica…) en we hoorden geen Nederlands maar Engels dus. Helemaal onder de indruk bleek vooral Renée, die het filmpje nog eens en nog eens wilde zien, tot het helemaal tijd was om op te ruimen, en de laptop echt wel dicht moest. Juf repliceerde ‘je kan thuis ook wel kijken, hoor, jouw mama of papa kan dat ook vinden op de computer’. Maar Renée hield voet bij stuk: ‘mijn mama kent dat niet, want die zegt altijd Musama’. Dus schreef Juf de naam in grote letters op een briefje, dat mee ging naar huis waarop mama de volgende ochtend de klas inkwam en vertelde dat ze al wel tien keer dat filmpje had moeten laten afspelen, zelfs ‘s ochtends voor ze naar school vertrokken! Juf fier, ah ja, stonden zelfs die kleuters daar op de Mèt vrijdagochtend heel trots in de micro, met als publiek de hele rest van schoolkinderen en ouders, te verkondigen dat ze over de kunstenares ‘Kusama’ aan het werken waren in de klas! Je zou van minder…

Maar we zijn er nog niet klaar mee, want die gekke zetel met witte stekels… mmm… we hebben in de klas ook een zeteltje, en veel toiletpapier, en doek,… mmm… zullen we… volgende week…??? Een luide ‘jaaaa’ met één voorwaarde: ‘hij moet wel zacht zijn, om in te zitten’.

Wordt vervolgd dus…