Happy…

Standard

Na ons wendagje op dinsdag was het nog even wachten tot we echt van start konden gaan. Veel slapen was er die laatste vakantienacht niet bij, niet voor Juf, maar ook niet voor sommige kindjes 🙂 ‘Eager to get started’, beter kan ik het niet zeggen, voor alle partijen.

Dat mama en papa die eerste schooldag wel meekwamen naar de klas maar niet bleven, was een beetje moeilijk… logisch… achterblijven bij die ‘mevrouw’ die ze niet kenden, mama en papa zien vertrekken, de deur zien dichtgaan! achter hen, … brrr… dat was onverwacht… ook al werd alles nog zo goed mogelijk uitgelegd… eentje ging huilend op de grond liggen, een ander holde bij elke mogelijkheid supersnel de klas uit zodat Juf erachteraan moest,… het dagelijkse leven in een klasje met kleuters die voor het eerst naar school gaan en nooit echt onder moeders’ vleugels vandaan waren gekomen. En ja, ook mama’s en papa’s hadden het wel wat moeilijk, begrijpelijk, Juf is ook mama en herinnert zich haar eigen krop in de keel nog maar al te goed toen die kindjes van haar hun eerste schooldag aanvingen.

Maar kijk, even later was toch bijna iedereen aan het spelen, kijken, ontdekken, uitproberen, … De klas werd (letterlijk) ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd en geëxploreerd!

Aan de foto’s te zien, viel dat dus supergoed mee. Er werd zelfs al gepicknickt. Het kinetische zand kwam ook even uit de kast, en diende als ‘eten voor de dieren’ en verstopplaats voor parels en knopen,… Juf zag het allemaal gebeuren en genoot en kon zo een beetje zien wat voor vlees ze in de kuip heeft dit jaar 🙂 Een keurmerk waardig, trouwens!

Zo vaak denkt een juf dan ‘die tweede dag, die is nog wat moeilijker, want terugkomen naar die plek waar mama en papa hen achterlieten, pfff… moet dat echt?’, alweer met eigen dochterliefs’ eerste reactie ooit in gedachten: ‘mama, nu ben ik naar school geweest, nu is het gedaan hé’ (met een toontje van ‘ben je tevreden?’) waarop ze ontdekte dat ze de dag nadien toch weer moest en jaren later zelf koos om de rest van haar loopbaan in het onderwijs te gaan staan… het kan verkeren dus.

Maar voilà, dag twee dus. Hoe moeilijk sommigen het ook hadden die eerste dag, het werd al snel duidelijk dat er nog onzekerheden in het leven zijn: minder traantjes, geen weggeloop meer, Juf werd aanvaard, en voor de meesten was het alsof ze hier al jaren (of toch maanden) zijn.

We hielden onze eerste ochtendkring, en iedereen zette zijn of haar symbooltje op zijn foto. En we ontdekten ons reuzegrote dagboek.

 

Juf had immers foto’s mee van de vorige dag, en ontdekte dat die kleuters van haar nog zeeeeer goed wisten wat er allemaal gebeurd was. Met tekst en uitleg erbij werden ze in het grote boek gekleefd. Iedereen hielp mee, en zo was het schooljaar echt officiëel van start.

IMG_20160902_104814

Onder de sterretjes werd geknuffeld en gerust, de doeken werden dekens, de knuffels werden baby’s en er werd met wat overleg plaats gemaakt voor meer kindjes ‘in het huisje’.

Alle rust en liefde en tijd en geduld van donderdag wierp zijn vruchten af, met andere woorden. Eerst vertrouwen en zich veilig voelen, de rest komt wel, we hebben nog een heel schooljaar tijd om ontzettend veel leuke dingen te doen.

Oh ja, Juf houdt van die kleine werkjes die haar kleuters maken. Een beetje knippen, een beetje plakken, zomaar ‘random’ kleine knutsels maken en als cadeautje meenemen naar huis… zalig!

Aan het eind van dag twee zat iedereen in de kring, klaar met gevulde schooltas. En met grote ogen vol verwachting, want daar verscheen nog een doos, die van Kwakkwak, wie is dat nu weer?, en plots klonk er het geluid van een koe uit, en kwam er een ballon tevoorschijn die door de klas vloog, en kijk, ook een zeehondje met een draaiende bal op zijn neus, een springende kikker en een razendsnel tuimelend lieveheersbeestje!

En uiteindelijk deed Zana nog even een beetje gek met de kroon die Juf op bestelling maakte voor haar jarige mama…

Top!

In het weekend kreeg Juf bericht dat er eentje thuis eigenlijk liever naar school wilde (en welke juf of meester voelt zich daardoor niet gevleid… eerlijk…?).

 

 

Het geluid van vallende pellets

Standard

en ja, ladder op, ladder af,

we zijn goed begonnen dus. Katrien kwam op bezoek tijdens ons openklasvoormiddagje en maakte twee filmpjes aan onze zandbak die op dit moment dus een bak vol pellets is, waar tijdens die twee uurtjes ontzettend veel gespeeld is, gevuld, geschept, geleegd, weer gevuld, met grote en kleinere scheppen, met potjes en potten, en uiteindelijk ook met een buis (want daar heeft Juf toch een zwak voor… wie het Toverklasje kent, denkt ‘buizen’… en ‘ladders’…).

Ze waren immers al goed bezig allemaal, en ook uit het Drakenklasje kwamen kindjes even bij ons kijken. Juf dacht nog… zou ik?… of nog wachten?… maar het is zo leuk… en eigenlijk wou ze er ook wel dadelijk invliegen, want waarom wachten? Hoe sneller de kleuters weten wat er allemaal kan in ons klasje, hoe beter toch? En hoe leuker het wordt en hoe rapper ze zelf nog verder gaan exploreren, en trouwens: als ze niet ingaan op het aanbod, dan moet dat ook niet, dan komt dat later wel…

Dus nam Juf de dikste buis van allemaal en nodigde uit tot ‘gieten’. Waarschijnlijk was er iets in de kinderhoofdjes dat zei ‘dat meent ze niet’ of ‘mag ik daar echt ingieten? dat kan toch niet?’ of ‘wat bedoelt ze nu eigenlijk?’ of misschien ‘ik wil gewoon verderdoen met wat ik bezig ben’ 🙂 Maar toen de pellets even later de buis in ratelden… zag Juf kleine oogjes opentrekken, oortjes opengaan en zich scherpzetten, mondjes krullen in een glimlachje, blinkende blikken, en handjes die met een schep een hoopje gingen graven om het zelf dan met een wip door de buis te gooien. Hoe fijn kan iets zijn…

Een eerste kijkje in de klas

Standard

Zo ging het er een beetje aan toe, gisteren, tijdens ons eerste openklasmoment van het nieuwe schooljaar: genietende mama’s met een kopje koffie, samen spelen met hun kleuter, lekker babbelend aan de tafel of in de zetel, de nog heel recente baby’s erbij, samen tekenen en in de grote bak spelen waar nu pellets inzitten in plaats van zand (het is eens iets anders), en dan ook nog bezoek van de nieuwe Draakjes, want het Toverklasje en het Drakenklasje gaan immers ook wel vaak samen spelletjes spelen en knutselen en op stap,…

Zie je wel, Juf, het kan wel!

Standard

Mijn kleuters hebben iets nieuws ontdekt: een klas ziet er helemaal anders uit als je ze uit de hoogte bekijkt. Ze stapelen de stoelen op elkaar, klimmen omhoog en gaan daar zitten observeren. Een ander, en nog leuker middel, is de ladder. Een oude aluminium plooiladder, die sinds vorige week in het midden van de klas staat en waarop ze van mij naar hartelust mogen klimmen, op en af en weer op en af. Er zijn wat afspraken aan verbonden maar ondanks dat kan er dus voluit geklauterd worden.

Trixie startte ermee: de ladder kan wel verplaatst worden. Ik zag haar plots aan de deur van onze kleine douchecel aan de klas staan, en even later stond ze foto’s te bekijken die hoog op een andere deur hangen. Ze ging alle hoeken af, de hele klas rond, bewonderde wat voor moois er nu eigenlijk aan die takken in de klas hangt en keek ondertussen af en toe naar beneden. Maar vooral het feit dat ze nu overal bij kon, leek haar te fascineren.

Ondertussen wordt er volop geschilderd in de klas. En getekend. En dan worden die tekeningen ook opgeplakt. Aan deuren en muren, ramen, kasten,… elk plekje wordt gebruikt. Ik durf niet tellen hoeveel rollen plakband dat al aan de school heeft gekost, ze kunnen er weg mee, in elk geval.

Eigenlijk hangt bijna alles vol, al maak ik de deuren en muren op geregelde tijdstippen even weer tekeningvrij. Om weer plek te hebben. Maar er zijn er natuurlijk ook die vinden dat hun tekening ‘daarboven, juf, boven de tekening van Quinn!’ willen. Tja, ‘daar heb ik dan wel een ladder voor nodig, hoor’, en zo’n hoge is er niet in de klas. Waarop ik hen zie denken. En ze me terechtwijzen, want kijk, we hebben er toch eentje? Maar ik blijf erbij: die is te laag, daarmee kom ik niet zo hoog als ze zouden willen.

Dus uiteindelijk lossen ze het zelf op. Want Trixie maakt een tekening, trekt de ladder met zich mee, installeert ze bij de muur, haalt de rol met plakband, klimt met haar tekening in de ene hand en een stuk tape in de andere bovenop die ladder en slaagt erin om dat grote papier aan de muur vast te krijgen. En dan gaat het van ‘op en af en op en af’, telkens stukjes plakband halen, tot haar hele tekening hangt waar zij ze hebben wilde.

Zie je wel Juf, dat gaat wèl met die ladder!

Slik…

Een verlucht klasje

Standard

Vaak heb ik het gevoel dat ons klasje veel te vol staat. Er is ook zoveel leuk materiaal, en ik wil ook wel dat iedereen zijn of haar gading vindt in het aanbod. Maar te veel is te veel. Vorig schooljaar al zorgde ik ervoor dat er een open ruimte kwam in het midden van de klas, zodat daar allerlei avonturen konden beginnen. Mijn motto is immers ‘every day starts with a new adventure’ en net als bij Alice in Wonderland ‘Everything is possible, if you believe in it’.

Dus na het poetsen en uitruimen en opnieuw sorteren van materialen, ging ik aan de slag met de inrichting. Over onze ‘tree-in-one’-hoek schreef ik al een stukje. Maar ook de rest van de klas had een dringende make-over nodig. Vooral de plek van de kring bvb, die stond toch zo overvol met doosjes en tafeltjes en prutsen van hier en ginder,… ik werd er een beetje onwel van 🙂

Vermits het doel was om de klas een natuurlijker uitzicht te geven (lees: ‘groener’), sleurde ik kastjes van thuis naar school, zocht mandjes uit in de kringwinkel en in de wereldwinkel, deed een oproep voor ‘loose parts’ (schelpen, steentjes, bouten en moeren, …), ging thuis op zoek en vond resten van electriciteitskabels (zo van die witte flexibele buizen waar de electriciteitsdraden doorheen worden getrokken), mooie stofjes,… enfin, een mens is rijker dan hij denkt, dus.

 

Dat ‘groener’ slaat ook op letterlijk ‘plantjes in de klas’. Ik kocht er zelf al enkele aan, en de bedoeling is dat elke kleuter zijn of haar eigen plantje heeft in de klas. Met een zelfbeschilderd bloempotje. Om zelf te verzorgen en aan het eind van het schooljaar mee naar huis te nemen. Er kwam ook een mini-serretje bij, en hopelijk lukt het om wat verder op het jaar zelf wat te kweken.

 

Ook de knutselhoek werd aangepakt. Opgeruimd, uitgesorteerd, er lag ook veel te veel papier in de kast, wie kon daar nog wat in terugvinden? Juf toch! En kastjes werden beter geplaatst, een beetje doordachter, wat bij elkaar hoorde, staat nu ook samen. Daar moet een mens dus al zo lang in de klas voor staan…

Onze stille hoek was al aardig uitgewerkt, vorig jaar, maar kijk, toch nog een leuke kast erbij, zodat het materiaal wat beter kon uitgezet worden, het is een leuk hoekje waar heerlijk gelezen, gerust, gebabbeld kan worden.

Zien jullie de lichtjes in het gordijn over de hoek, trouwens? Mooi toch 😉 En ja, de blauwe maan die hangt er ook nog.

En toen kwam de kring aan de beurt. De foto’s zeggen genoeg. Het is een ‘ontlucht’ kringetje, met een betere plek voor ons reken- en taalkastje, de zetel voor Juf (ah ja… ook belangrijk hé), en kijk, Juf vond een groot nieuw hartjeskussen met armpjes voor onze ‘time-out’-momentjes. We gaan ons kunnen ‘verbinden’!

In de gang is ook nog wat veranderd: aan de klasdeur staat nu een kastje, met bakjes en de grote broodmand erop. Elk bakje heeft zijn eigen ‘taak’: kom je ‘s morgens aan, dan mag je schooltas al dadelijk leeggemaakt worden (dan hoeven we daar later op de dag geen tijd meer in te stoppen): een mandje voor de drinkbussen (zo kan iedereen ook water drinken wanneer hij of zij dat wil doorheen de dag, en lege drinkflessen worden weer gevuld natuurlijk), een mandje voor de heen- en weermapjes, eentje voor de koekjesdozen! (koekje zonder papier erom in een doosje dus), en eentje voor fopspenen en slaapknuffels.

IMG_20160819_115909

Oh ja, en dit? Nee, er komen geen laden in dit kastje… het is een kabouterdeurtje naar de grote huis-bouw-zandtafelhoek 🙂

IMG_20160819_115603

De klas werd uitgetest, door Jufs’ kleindochter Janne, en goedgekeurd. ❤

IMG_20160819_143731

En nu nog kindjes in de klas 🙂 Tot gauw! ❤ Juf

Ons klasje stilaan wat op orde

Standard

Herkenbaar voor veel juffen en meesters die op dit moment bezig zijn met het klaarmaken van klasjes voor september. Of voor wie daar al klaar mee is (daar ben ik lichtelijk jaloers op, maar anderzijds: juli is ‘slaapmaand’ voor mijzelf, na een intens schooljaar 🙂 ).

Ik ben dus zo’n Juf die tijdens het schooljaar zoveel materiaal bijeenspaart, en dat dan ook gebruikt, maar nadien geen tijd heeft om het weer netjes op zijn plaats te leggen. Met als gevolg: bakken vol met ‘vanalles’. Een beetje rietjes, stukjes en bolletjes touw, plakband overal, pijperagers in drie verschillende dozen, lege dozen en flessen van shampoo en afwasprodukt die toch weer in de kast zijn beland ‘omdat er nog een paar druppels inzaten, en dat kunnen we toch niet weggooien, we spoelen die nog wel eens om en dan hebben we weer wat schuim’,… zakjes met ‘nog een beetje meel’ of ‘een restje zout’, overblijfsels van het maken van speeldeeg,… noem maar op… Ik postte het al op onze facebookpagina en kreeg heel veel herkenning 🙂 Oef!

Maar dat uitruimen heeft dus wel iets, want een mens vindt dan vanalles terug waar hij eigenlijk al een jaar op zoek naar was, wist dat dat ergens moest liggen, alleen ‘waar… heb ik dat nu toch gezet?…’

Intussen zijn er heelwat dozen opgeruimd en wat beter geschikt. Dit is onze experimenteer-materialenkast, vol dozen met allerlei kleine spullen, van pluimpjes en wasknijpers over sorteerparels en pasta, tot alle mogelijke ingrediënten om speeldeeg te maken en te kleuren, en een stapeltje kranten die klaar liggen voor als we het plots in ons hoofd krijgen om papier-mâché te maken. Daarnaast de grote dozen met gekleurde rijst, diverse kleuren, die we twee jaar geleden al eens maakten samen en die nog steeds gebruikt wordt. Juf weet nu tenminste weer waar alles zo’n beetje ligt. En er is nog plaats voor de nieuw bestelde spullen (drukmateriaal, komt er dit jaar bij, daar gaan we volop mee experimenteren… benieuwd! ).

En verder in de klas staat er dus wel al wat op zijn plaats. Cas en Lisa hebben een mooi plekje gekregen, kabouter Corneel rust nog wat uit in de boom, de heksjes staan klaar, net als de toverketel en onze ‘boom’, en het taal- en rekenkastje heeft dit jaar ook een nieuw en beter plekje gekregen.

Jufs’ auto zit intussen vol met Ikea-spullen ( 🙂 ) – gevaarlijke winkel… – die vanaf dinsdag mee naar school gaan en daar een leuk plekje krijgen. En ondertussen liggen er thuis rivierstenen te drogen, om ‘story stones’ van te maken, en vond Juf nog een hele hoop electriciteitsbuizen die kunnen dienen voor de waterbak en andere experimenten. Bovendien zijn er ook wat ouders en vrienden schelpjes aan het rapen op hun vakantieplek, dus dat wordt een rijk klasje. Stilaan krijgt Juf er wel zin in om te herbeginnen, maar eerst moet de boel echt helemaal op orde.

En voor wie nog niet op de hoogte is: op dinsdag 30 augustus zijn alle kindjes van het Toverklasje en het Drakenklasje uitgenodigd, tussen 9u30 en 11u30, om al wat te komen spelen en verkennen.

De ‘three-in-one’-hoek :-)

Standard

Ik wil al zo graag een leuke bouwhoek in de klas. Al zo lang ik lesgeef, probeer ik het jaar na jaar, maar nooit lukt het echt. Er wordt wel gebouwd, dat wel, met veel fantasie ook, en met allerlei materialen die ik nu en dan vind of ‘tevoorschijn tover’.

Bovendien ben ik gek op de klasjes waar gewerkt wordt volgens de principes van Reggio Emilia. De houten blokken, de mandjes met kleine spulletjes, het natuurlijke uitzicht (letterlijk en figuurlijk) van de hoeken,… ik ben er dol op.

Mijn bouwhoek heeft al overal gezeten. In een klein hoekje waar dan uitgebreid kon worden, op een grotere plek in de klas, als aanhangsel van de onthaalhoek, in het midden van mijn lokaal op een open plek,… en ik was het eigenlijk echt wel beu, al dat gezoek en gewroet, nergens met mijn materiaal naartoe kunnen, altijd weer de bouwwerkjes van de kinderen weg moeten halen omdat er ruimte moest voor iets anders, en vooral gebrek aan leuk creatief materiaal.

Vermits ik deze week wou starten met de inrichting, de blik op september dat dichterbij komt, heb ik al een paar dagen Pinterest doorzocht en de facebookpagina van ‘The Reggio Emilia approach’ (een aanrader trouwens!). Thuis een paar kasten uit elkaar gehaald en naar de klas gebracht, mandjes aangeschaft in kringwinkel en in de wereldwinkel, en op zoek gegaan naar spullen om die mee te vullen. Er moet nog heelwat bij, maar er is al een begin.

Bij het herinrichten en schikken kom ik dan weer op nieuwe problemen, want ik wil die bouwhoek zo groot, maar wat moet ik dan met die zandtafel en waar moet er nog een poppenhoek?… herkenbaar? Voor de kleuterjuffen en -meesters waarschijnlijk wel 🙂 Gesjouw met kasten, uitpakken en stapelen en weer inpakken, nog eens verschuiven,… Tja, en plots had ik een ‘three-in-one’-hoek.

Bouwhoek, zandtafel en poppenhuis allemaal bij elkaar. De oppervlakte bedraagt een kwart van mijn klaslokaal, en ja, er moet nog wat gepruld, verschoven, gevuld, gezocht, opgehangen (de spiegels bvb waar ze tegenaan kunnen bouwen) worden, maar ik zie het al voor me: een grote ruimte waarin ze met een paar potten en pannen vanalles kunnen klaarmaken, terwijl er ook enkele grote doeken komen om over de tafels te leggen en onder te kruipen, de zandtafel ga ik vullen met pellets, of misschien gewoon leeg laten in het begin, en het tafeltje dat erin staat, dat wordt dan een extra verdiep waarop en waaronder ze kunnen bouwen, de grote buizen vanuit de bak tot over de kast, autootjes die erdoorheen zoeven, een kruiwagentje met de pop erin,… ze zullen het wel klaarspelen, mijn prutskes. Nu nog op zoek naar heel veel leuke kleine dingetjes waarmee ze hun creativiteit bot kunnen vieren. En ja, de ladders van vorig schooljaar… die staan er ook nog… officiëel een onderdeel van ons klasmateriaal geworden… en de rest, dat vullen ze zelf wel in (met een beetje hulp van Juf).