Schilderen voor de ‘Mobile School’

Standard

Ja, we doen ook mee, eindelijk, Juf droomt hier al jaren van, eens meedoen met haar klasje voor Music For Life, eens echt, echt. Een mooie actie, en samen een (heftig intense) periode hard werken voor het welzijn van andere kinderen die de luxe niet hebben dat ze elke dag naar school mogen. Dat begrepen ze wel, mijn kindjes: school is leuk, daar zijn vriendjes en veel dingen om te doen, en elke dag wel iets nieuws te beleven, samenzijn, ruzie maken en dat weer bijleggen, en genieten, warmte en gewoonweg ‘deugd’.

Ondertussen zijn we gestart. De eerste schilderijen zijn gemaakt, maar de finishing touch moet nog komen. We zitten nog maar in fase één: doeken en verf, grote penselen en de overschotjes uit de potten met kleuren opmaken. Vandaag 8 december beginnen we ‘voor goed’. Maar we hebben al wel drie mooie werken die bijna klaar zijn, en een stuk of zes andere die een ondergrond kregen.

We testen allerlei technieken uit. Zoals schilderen en dan zout erover, of met een touw, een vod, een schuurpapier, een spons, dopjes, stempels, onze neus, tenen, de verf mengen met andere materialen als zand en scheerschuim en meel en suiker en olie en wat we maar vinden in de klas. Chinese inkt, monoprint, zeefdruk, nat in nat, ecoline, acrylverf, goud en zilver en koper en brons, fijne en dikke penselen, heeeeele fijne penselen, en grote verfrollen. Het kan allemaal nog. We beginnen pas.

Mama’s en papa’s, oma’s en opa’s en zelfs een nieuwe kleuter die komt wennen neemt deel met haar mama. En samen met één van de klassen van onze 2e graad op school. En nog wat juffen en meesters. Reuzeleuk toch? We maken een virtuele galerij en gaan alles verkopen. Alles. Dus ja, ‘t is nog maar een begin nu, maar wat is Juf nu al fier op haar werkende mannen en meiden!

Lichtjes

Standard

15123328_1604311612928068_7272443520268237015_oJuf Lieselot en Juf Sarah zijn op stage in ons Toverklasje. De hele maand oktober kwamen ze regelmatig op klasbezoek en nu zijn ze er voor echt. Twee sprankelende juffen die over een half jaar hun welverdiende diploma halen. Als het van mij afhangt toch 😉

De klas baadt in ‘lichtjes’. Ik kan het niet anders benoemen. Het zal vreemd zijn als ze weer weg zijn, maar kijk, de kringwinkel bracht me een heel assortiment aan kerstverlichting, zodat we de sfeer nog wat vast kunnen houden; de dagen zijn al donker genoeg.

Een zware keelontsteking velt Juf, maar de twee juffen op stage doen steengoed verder. Ik zie foto’s verschijnen van kleuters die zichzelf in spiegels bekijken, en gekke bekken trekken, heel boos of heel blij kijken,… Ik zie een groep kleuters op wandel naar de winkel, met een lachende bakker die brood uitdeelt om te proeven. Ik zie een filmpje met kleuters die langs de tunnel de verduisterde maar toch verlichte klas binnenkomen, starend naar al die lampjes die daar hangen. Ik zie springende en dansende kleuters in pyjama met een heerlijk ontbijt. Allemaal lachende gezichtjes. Dankuwel, lieve juffen.

Het bos in de klas

Standard

Half september gingen we op uitstap, samen met een klasje oudste kleuters, Molenbos, naar het park bij het Kasteel van Gaasbeek. Heel mooi, heel prettig, verrassend en ja, we brachten ook wel een en ander mee terug naar school. Juf maakte daarop in het midden van de klas wat plaats vrij, zette een paar tafels met bakken voor ons herfst- en notenmateriaal, en het ‘bos’ ontstond.

img_20160926_104456

 

Er waren vooral heelwat sorteerdozen en bakjes, mandjes, borden, schotels,… en het materiaal werd volop ontdekt. Er werd mee gekookt, maar evengoed met een vergrootglas onderzocht (we vonden zelfs plots een kastanje waar een wormpje uitkroop!), en ook de knuffels werden op zachte blaadjes slapen gelegd.

Ondertussen maakten we speeldeeg: Yanis en Kamaleddine gingen winkelen met juf Amina en we kneedden tot het goed was, lekker zacht, met een geurtje van kaneel erbij.

En we werkten verder: het speeldeeg werd versierd met herfstmateriaal, maar diende ook als ‘afdrukondergrond’, want kijk, er kwamen gaatjes in als je er met een stok in prikte of met een kastanjebolster of eroverheen schraapte met beukenootjes, eikels,…

 

Het midden van de klas was ondertussen danig ‘uitgebost’… er kwam elke dag wel iets bij, en Juf hing een grote luifel met herfstbladeren boven onze tafels. We waanden ons helemaal in het bos nu. Ook onze boom aan de muur werd steeds meer oranje, geel en rood gekleurd.

 

De houten schijven bleken erg in trek. Er werd vanalles mee gedaan. Bospaadjes werden aangelegd, riviertjes erdoorheen, ze werden gestapeld tot torens en gevuld met dieren, kleiworstjes, er werd overheen gestapt en gesprongen,…

Er kwamen zelfs buizen en goten aan te pas om al het materiaal, inclusief de houten schijven, te laten rollen. Onderzoek dus: want niet alles rolt even snel of even goed of even rechtdoor,…

En toen haalde Juf de klei boven.

En de boomstronk…

Alle bosdiertjes moesten eraan geloven: ze werden in de boom gestopt, verstopt, met kastanjes bestookt, geopereerd, van plaats veranderd, te slapen gelegd, maar de boom was wat wankel dus prepareerden we een grote bak met de rest van de klei, duwden die dikke brok helemaal plat (kijk, we zagen onze vingers erin, zo hard duwden we samen, met open handen en met dichtgeknepen vuisten)! De boom erin en nu kon het spelen nog beter. De boom stond zo vast als een boom maar kan staan.

Ondertussen werden er samen met Molenbos nog heelwat gerechten klaargemaakt, voorgeproefd, gewinkeld om ingrediënten voor notenwafels, havernotenrepen, cruesli, amandelmelk en cocosmelk, hazelnootpasta,… en hadden we een echt fijnproeversbuffet voor de mama’s en papa’s. Maar dat is nog een ander verhaal.

 

Stippen en Yayoi Kusama

Standard

Overal stippen, de afgelopen week… van de vloer tot het plafond. We stempelden, tekenden, kleefden ronde stickertjes, staken onze vingers in een kleitablet en goten het af met gips, speelden op de stippen op de vloer, maakten een stippenhoek met al het materiaal dat iedereen meebracht, … we zien stippen als we slapen, als het ware dus 🙂

Die Mevrouw Kusama maakte nogal indruk. We vonden haar toevallig, Juf printte wat schilderijen van haar uit, die we bestudeerden en zeer mooi bevonden, iedereen uitte zijn of haar mening en deelde mee welke ze het leukst vonden, we ontdekten dat Juf er van sommige zelfs twee had afgedrukt (‘die zijn hetzelfde!’) en hingen ze omhoog in de klas.

Maar we wilden ze wel eens zien, die ‘Mevrouw Kusama met de vreemde voornaam … onuitspreekbaar, Kusama op zich is al moeilijk genoeg’, en zochten haar op op de computer in de klas. Zo kwamen we een filmpje tegen, waarin zijzelf verscheen en een oudere dame met oranje haar en een kleed vol wormen (dixit Stan…) bleek te zijn, oudere foto’s van haarzelf en haar familie (Zana vond dat ze daar nogal dood op leek, het waren ook al zeer oude foto’s – kleuterlogica…) en we hoorden geen Nederlands maar Engels dus. Helemaal onder de indruk bleek vooral Renée, die het filmpje nog eens en nog eens wilde zien, tot het helemaal tijd was om op te ruimen, en de laptop echt wel dicht moest. Juf repliceerde ‘je kan thuis ook wel kijken, hoor, jouw mama of papa kan dat ook vinden op de computer’. Maar Renée hield voet bij stuk: ‘mijn mama kent dat niet, want die zegt altijd Musama’. Dus schreef Juf de naam in grote letters op een briefje, dat mee ging naar huis waarop mama de volgende ochtend de klas inkwam en vertelde dat ze al wel tien keer dat filmpje had moeten laten afspelen, zelfs ‘s ochtends voor ze naar school vertrokken! Juf fier, ah ja, stonden zelfs die kleuters daar op de Mèt vrijdagochtend heel trots in de micro, met als publiek de hele rest van schoolkinderen en ouders, te verkondigen dat ze over de kunstenares ‘Kusama’ aan het werken waren in de klas! Je zou van minder…

Maar we zijn er nog niet klaar mee, want die gekke zetel met witte stekels… mmm… we hebben in de klas ook een zeteltje, en veel toiletpapier, en doek,… mmm… zullen we… volgende week…??? Een luide ‘jaaaa’ met één voorwaarde: ‘hij moet wel zacht zijn, om in te zitten’.

Wordt vervolgd dus…

Happy…

Standard

Na ons wendagje op dinsdag was het nog even wachten tot we echt van start konden gaan. Veel slapen was er die laatste vakantienacht niet bij, niet voor Juf, maar ook niet voor sommige kindjes 🙂 ‘Eager to get started’, beter kan ik het niet zeggen, voor alle partijen.

Dat mama en papa die eerste schooldag wel meekwamen naar de klas maar niet bleven, was een beetje moeilijk… logisch… achterblijven bij die ‘mevrouw’ die ze niet kenden, mama en papa zien vertrekken, de deur zien dichtgaan! achter hen, … brrr… dat was onverwacht… ook al werd alles nog zo goed mogelijk uitgelegd… eentje ging huilend op de grond liggen, een ander holde bij elke mogelijkheid supersnel de klas uit zodat Juf erachteraan moest,… het dagelijkse leven in een klasje met kleuters die voor het eerst naar school gaan en nooit echt onder moeders’ vleugels vandaan waren gekomen. En ja, ook mama’s en papa’s hadden het wel wat moeilijk, begrijpelijk, Juf is ook mama en herinnert zich haar eigen krop in de keel nog maar al te goed toen die kindjes van haar hun eerste schooldag aanvingen.

Maar kijk, even later was toch bijna iedereen aan het spelen, kijken, ontdekken, uitproberen, … De klas werd (letterlijk) ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd en geëxploreerd!

Aan de foto’s te zien, viel dat dus supergoed mee. Er werd zelfs al gepicknickt. Het kinetische zand kwam ook even uit de kast, en diende als ‘eten voor de dieren’ en verstopplaats voor parels en knopen,… Juf zag het allemaal gebeuren en genoot en kon zo een beetje zien wat voor vlees ze in de kuip heeft dit jaar 🙂 Een keurmerk waardig, trouwens!

Zo vaak denkt een juf dan ‘die tweede dag, die is nog wat moeilijker, want terugkomen naar die plek waar mama en papa hen achterlieten, pfff… moet dat echt?’, alweer met eigen dochterliefs’ eerste reactie ooit in gedachten: ‘mama, nu ben ik naar school geweest, nu is het gedaan hé’ (met een toontje van ‘ben je tevreden?’) waarop ze ontdekte dat ze de dag nadien toch weer moest en jaren later zelf koos om de rest van haar loopbaan in het onderwijs te gaan staan… het kan verkeren dus.

Maar voilà, dag twee dus. Hoe moeilijk sommigen het ook hadden die eerste dag, het werd al snel duidelijk dat er nog onzekerheden in het leven zijn: minder traantjes, geen weggeloop meer, Juf werd aanvaard, en voor de meesten was het alsof ze hier al jaren (of toch maanden) zijn.

We hielden onze eerste ochtendkring, en iedereen zette zijn of haar symbooltje op zijn foto. En we ontdekten ons reuzegrote dagboek.

 

Juf had immers foto’s mee van de vorige dag, en ontdekte dat die kleuters van haar nog zeeeeer goed wisten wat er allemaal gebeurd was. Met tekst en uitleg erbij werden ze in het grote boek gekleefd. Iedereen hielp mee, en zo was het schooljaar echt officiëel van start.

IMG_20160902_104814

Onder de sterretjes werd geknuffeld en gerust, de doeken werden dekens, de knuffels werden baby’s en er werd met wat overleg plaats gemaakt voor meer kindjes ‘in het huisje’.

Alle rust en liefde en tijd en geduld van donderdag wierp zijn vruchten af, met andere woorden. Eerst vertrouwen en zich veilig voelen, de rest komt wel, we hebben nog een heel schooljaar tijd om ontzettend veel leuke dingen te doen.

Oh ja, Juf houdt van die kleine werkjes die haar kleuters maken. Een beetje knippen, een beetje plakken, zomaar ‘random’ kleine knutsels maken en als cadeautje meenemen naar huis… zalig!

Aan het eind van dag twee zat iedereen in de kring, klaar met gevulde schooltas. En met grote ogen vol verwachting, want daar verscheen nog een doos, die van Kwakkwak, wie is dat nu weer?, en plots klonk er het geluid van een koe uit, en kwam er een ballon tevoorschijn die door de klas vloog, en kijk, ook een zeehondje met een draaiende bal op zijn neus, een springende kikker en een razendsnel tuimelend lieveheersbeestje!

En uiteindelijk deed Zana nog even een beetje gek met de kroon die Juf op bestelling maakte voor haar jarige mama…

Top!

In het weekend kreeg Juf bericht dat er eentje thuis eigenlijk liever naar school wilde (en welke juf of meester voelt zich daardoor niet gevleid… eerlijk…?).

 

 

Het geluid van vallende pellets

Standard

en ja, ladder op, ladder af,

we zijn goed begonnen dus. Katrien kwam op bezoek tijdens ons openklasvoormiddagje en maakte twee filmpjes aan onze zandbak die op dit moment dus een bak vol pellets is, waar tijdens die twee uurtjes ontzettend veel gespeeld is, gevuld, geschept, geleegd, weer gevuld, met grote en kleinere scheppen, met potjes en potten, en uiteindelijk ook met een buis (want daar heeft Juf toch een zwak voor… wie het Toverklasje kent, denkt ‘buizen’… en ‘ladders’…).

Ze waren immers al goed bezig allemaal, en ook uit het Drakenklasje kwamen kindjes even bij ons kijken. Juf dacht nog… zou ik?… of nog wachten?… maar het is zo leuk… en eigenlijk wou ze er ook wel dadelijk invliegen, want waarom wachten? Hoe sneller de kleuters weten wat er allemaal kan in ons klasje, hoe beter toch? En hoe leuker het wordt en hoe rapper ze zelf nog verder gaan exploreren, en trouwens: als ze niet ingaan op het aanbod, dan moet dat ook niet, dan komt dat later wel…

Dus nam Juf de dikste buis van allemaal en nodigde uit tot ‘gieten’. Waarschijnlijk was er iets in de kinderhoofdjes dat zei ‘dat meent ze niet’ of ‘mag ik daar echt ingieten? dat kan toch niet?’ of ‘wat bedoelt ze nu eigenlijk?’ of misschien ‘ik wil gewoon verderdoen met wat ik bezig ben’ 🙂 Maar toen de pellets even later de buis in ratelden… zag Juf kleine oogjes opentrekken, oortjes opengaan en zich scherpzetten, mondjes krullen in een glimlachje, blinkende blikken, en handjes die met een schep een hoopje gingen graven om het zelf dan met een wip door de buis te gooien. Hoe fijn kan iets zijn…